رابطه میان هوش هیجانی معلم و استفاده از فناوری در کلاس

پیشرفت سریع فناوری های آموزشی در قرن بیست و یکم، ضرورت ادغام ابزارهای دیجیتال در فرآیند تدریس را افزایش داده است، اما موفقیت این ادغام تنها به دسترسی به فناوری وابسته نیست و عوامل انسانی، به ویژه ویژگی های شخصیتی و هیجانی معلمان، نقش تعیین کننده ای ایفا می کنند. این پژوهش با هدف بررسی رابطه میان هوش هیجانی معلمان و میزان و نحوه استفاده آن ها از فناوری در کلاس درس انجام شده است. هوش هیجانی، شامل خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی و مهارت های اجتماعی، به معلمان کمک می کند تا با چالش های ناشی از پیاده سازی فناوری مقابله کرده و محیط یادگیری سازگارتری ایجاد کنند. مرور منابع نشان می دهد که معلمان با هوش هیجانی بالاتر، نگرش مثبت تری نسبت به نوآوری های تکنولوژیک دارند و توانایی بیشتری در مدیریت کلاس های هوشمند و تعامل با دانش آموزان در فضای مجازی از خود نشان می دهند. یافته ها حاکی از آن است که هوش هیجانی می تواند موانع روانشناختی استفاده از فناوری مانند مقاومت در برابر تغییر و اضطراب تکنولوژیک را کاهش دهد. این مقاله نتیجه می گیرد که برای افزایش اثربخشی برنامه های فناوری آموزشی، باید توسعه مهارت های هیجانی معلمان در کنار مهارت های فنی آن ها مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، فناوری آموزشی ، معلمان ، ادغام فناوری ، مدیریت کلاس ، نوآوری آموزشی