بررسی چگونگی ورود فناوری اطلاعات و ارتباطات به نظام آموزش و پرورش

امروزه در عصری به سر می بریم که به عنوان عصر «انقلاب اطلاعات» از آن نام برده می شود که اطلاعات از طریق فناوری های پیشرفته ای مانند اینترنت و شبکه های جهانی اطلاع رسانی به وفور یافت می شود. رایانه ها، وسایل ارتباط از راه دور و چند رسانه ای ها می توانند ابزارهای قدرتمندی برای غنی سازی محیط یادگیری دانش آموزان باشند که فرآیند اصلی آماده سازی آنها برای داشتن شخصیت جهانی، ارتباط جهانی، آموزش مستمر و تغییر و تحول به شمار می آیند. اما برای آنکه فناوری اطلاعات و ارتباطات در سیستم آموزش وپرورش امروز موثر باشد باید بطور هوشمندانه ای در بطن برنامه ی درسی قرار گیرد و به گونه ای معنادار با آن تلفیق شود. تحقق این هدف به طراحی انواع جدید محیطه ای یادگیری خلاق و همکاری همه دست اندرکاران اعم از معلمان، ناظران، والدین، پژوهشگران و کارشناسان برنامه درسی و توسعه دهندگان فناوری نیاز دارد. با این نوع برنامه ریزی در مدت زمان کوتاه تری حجم بالایی از اطلاعات به فراگیر منتقل خواهد شد. بنابراین وقوع این انقلاب عظیم اطلاعاتی نظام های سنتی را از بسیاری از جهات تحت تاثیر قرار خواهد داد تا تحولاتی را به آن تحمیل نماید. عدم کارآیی نظام پیشین حافظه مدار باعث تغییر رویکرد سنتی به رویکرد حل مسئله با فناوری روز دنیا خواهد شد. بر این اساس این پژوهش در صدد است به بررسی چگونگی ورود فناوری اطلاعات و ارتباطات به نظام آموزش و پرورش بپردازد.

کلیدواژه ها:

فناوری ، آموزش و پرورش ، تغییر رویکرد آموزشی