بررسی عوامل موفقیت و شکست مدارس هوشمند

مدارس هوشمند به عنوان یکی از مهم ترین جلوه های تحول دیجیتال در نظام های آموزشی، با هدف بهبود کیفیت یاددهی–یادگیری، افزایش تعامل، و توسعه مهارت های قرن بیست ویکم شکل گرفته اند. با این حال، تجربه های اجرایی نشان می دهد که موفقیت این مدارس همواره تضمین شده نیست و در کنار دستاوردها، با چالش ها و ناکامی هایی نیز روبه رو بوده اند. هدف این مقاله، بررسی و تحلیل عوامل موثر بر موفقیت و شکست مدارس هوشمند است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–توصیفی و با استفاده از مطالعات اسنادی و مرور پژوهش های داخلی و خارجی انجام شده است. نتایج نشان می دهد که عواملی نظیر زیرساخت های فنی مناسب، توانمندسازی معلمان، حمایت مدیریتی، برنامه ریزی آموزشی منسجم، و فرهنگ سازی در میان دانش آموزان و والدین، نقش کلیدی در موفقیت مدارس هوشمند دارند. در مقابل، ضعف در آموزش نیروی انسانی، کمبود منابع مالی، نگاه صرفا سخت افزاری به هوشمندسازی، مقاومت در برابر تغییر، و نبود نظام ارزیابی اثربخش از مهم ترین عوامل شکست این مدارس به شمار می روند. در نهایت، مقاله تاکید می کند که هوشمندسازی مدارس فرایندی چندبعدی است و موفقیت آن مستلزم توجه هم زمان به ابعاد فنی، انسانی و مدیریتی می باشد

کلیدواژه ها:

مدارس هوشمند ، فناوری آموزشی ، تحول دیجیتال در آموزش ، عوامل موفقیت ، عوامل شکست ، توانمندسازی معلمان ، مدیریت آموزشی ، زیرساخت های فناوری ، یاددهی–یادگیری هوشمند