تحلیل اثر استفاده از داستان سرایی و نمایش بر رشد مهارت های زبانی و اجتماعی دانش آموزان

در نظام های آموزشی معاصر، استفاده از روش های فعال و خلاقانه در یادگیری زبان و مهارت های اجتماعی دانش آموزان اهمیت فزاینده ای یافته است. روش های سنتی آموزشی که بر تکرار و حفظ مطالب متمرکز بودند، در بسیاری از موارد نتوانسته اند انگیزه و مشارکت فعال یادگیرندگان را افزایش دهند. در مقابل، داستان سرایی و نمایش و درام آموزشی به عنوان روش هایی پویا و مشارکتی مطرح شده اند که می توانند تجربه های معنادار یادگیری را فراهم سازند و رشد مهارت های زبانی و اجتماعی را تسهیل کنند. داستان سرایی نه تنها مهارت های ارتباطی و زبانی مانند سخن وری، واژگان و بیان را بهبود می بخشد، بلکه با ایجاد زمینه های تعامل، همدلی، گوش دادن فعال و همکاری گروهی، به توسعه مهارت های اجتماعی کمک می کند. مشارکت در فعالیت های نمایشی نیز باعث تقویت توانایی های شنیداری، درک مفاهیم و مهارت های ارتباطی بین فردی می شود، زیرا دانش آموزان باید نقش های مختلف را درک و بازآفرینی کنند و با دیگران تعامل داشته باشند. این مقاله با رویکرد تحلیلی، تاثیر مشارکت در داستان سرایی و نمایش را بر رشد مهارت های زبانی و اجتماعی دانش آموزان بررسی می کند و ضمن تحلیل مبانی نظری و فرصت ها و چالش های اجرای این روش ها در محیط های آموزشی، نشان می دهد که برنامه های آموزشی مجهز به داستان سرایی و نمایش قابلیت افزایش انگیزش، درک فرهنگی، مهارت های زبانی و تعاملات اجتماعی را دارند و می توانند به عنوان مکمل موثر در فرآیند یاددهی–یادگیری مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

داستان سرایی ، نمایش آموزشی ، مهارت های زبانی ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری مشارکتی