بازی های آموزشی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی: ارتباط با یادگیری و مهارت های کلیدی

کیفیت یادگیری دانش آموزان دارند. این بازی ها با تلفیق جنبه های تفریحی و آموزشی، زمینه ساز شکل گیری محیطی پویا و انگیزه زا برای یادگیری فعال می شوند. مقاله حاضر به بررسی تاثیر بازی های آموزشی بر فرآیند یادگیری دانش آموزان ابتدایی از منظرهای شناختی، اجتماعی و روان شناختی پرداخته است.مرور تاریخی نشان می دهد که استفاده از بازی در آموزش سابقه ای دیرینه دارد و در تمدن های مختلف به عنوان راهی برای انتقال مفاهیم و ارزش ها به کار گرفته می شده است. در دوره معاصر، با رشد فناوری های دیجیتال، بازی های آموزشی به سطوحی بالاتر از تعامل، جذابیت و کارآمدی رسیده اند. این نوع بازی ها نه تنها در آموزش مفاهیم درسی موثرند، بلکه موجب تقویت مهارت هایی چون حل مسئله، تفکر خلاق و انتقادی نیز می شوند، در حالی که بازی های فیزیکی نقش برجسته ای در رشد هماهنگی حرکتی، همکاری و تعامل اجتماعی دارند.از دیدگاه روان شناختی، بازی های آموزشی می توانند استرس و اضطراب یادگیری را کاهش داده، اعتمادبه نفس دانش آموز را افزایش داده و انگیزه درونی او را تقویت کنند. با این وجود، طراحی و کاربرد هر دو نوع بازی ، دیجیتال و فیزیکی مستلزم توجه به محدودیت های اجرایی و آموزشی است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که ترکیب بازی های فیزیکی و دیجیتال می تواند تجربه ای جامع تر و پایدارتر در یادگیری ایجاد کند. علاوه بر این، توسعه پژوهش های میان رشته ای در این حوزه به ارتقای کیفیت و اثربخشی بازی های آموزشی کمک شایانی خواهد کرد. در مجموع، بازی های آموزشی نه فقط وسیله ای برای یادگیری، بلکه بستری برای رشد چندبعدی و خلاقانه دانش آموزان ابتدایی محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، روان شناسی یادگیری ، بازی های دیجیتال ، دانش آموزان ابتدایی