نقش خانواده در تربیت فرزند و همکاری با مدرسه

تربیت فرزند فرآیندی پیچیده و چندوجهی است که نیازمند تعامل سازنده میان دو نهاد اصلی یعنی خانواده و مدرسه می باشد. خانواده به عنوان اولین کانون اجتماعی، پایه های شخصیت، ارزش ها و هویت کودک را بنا می نهد و مدرسه به عنوان محیطی رسمی، مسئولیت گسترش دانش و مهارت های اجتماعی را بر عهده دارد. این مقاله با بررسی رویکردهای تربیتی مختلف، به تحلیل نقش حیاتی خانواده در شکل گیری رفتار فرزندان و اهمیت همکاری والدین و معلمان می پردازد. نتایج پژوهش های نشان می دهد که وقتی خانواده و مدرسه به صورت همسو عمل می کنند، عملکرد تحصیلی و رفتاری دانش آموزان به طور معناداری بهبود می یابد. در این پژوهش با استفاده از روش کتابخانه ای و مرور منابع معتبر، مولفه های موثر در مشارکت والدین شناسایی شده است. یافته ها حاکی از آن است که ارتباط باز و محترمانه میان والدین و مربیان، احساس امنیت و تعلق در دانش آموز را افزایش داده و ناهنجاری های رفتاری را کاهش می دهد. بنابراین، تقویت پیوند میان خانه و مدرسه به عنوان یک ضرورت اجتناب ناپذیر در نظام آموزشی مدرن مطرح می شود.

کلیدواژه ها:

خانواده ، تربیت فرزند ، مدرسه ، همکاری والدین و معلمان ، عملکرد تحصیلی