نقش تدریس مجازی مبتنی بر هوش مصنوعی در میزان یادگیری دانش آموزان

با گسترش فناوری های دیجیتال و تحول در نظام های آموزشی، تدریس مجازی به یکی از ارکان اصلی آموزش تبدیل شده است. ظهور هوش مصنوعی به عنوان یک فناوری تحول آفرین، پتانسیل بالایی برای شخصی سازی و بهینه سازی فرآیند یادگیری در محیط های مجازی دارد. این مقاله با هدف بررسی نقش تدریس مجازی مبتنی بر هوش مصنوعی در میزان یادگیری دانش آموزان، به بررسی نظریات، مدل ها و شواهد تجربی موجود می پردازد. روش تحقیق به صورت مروری-تحلیلی بوده و با بررسی منابع معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که سیستم های هوش مصنوعی از طریق تحلیل داده های یادگیری، ارائه محتوای تطبیقی، بازخورد فوری و پشتیبانی همه جانبه می توانند مشارکت یادگیرنده را افزایش داده و عمق یادگیری را بهبود بخشند. همچنین چالش هایی همچون مسائل اخلاقی، حریم خصوصی، دسترسی نابرابر و نیاز به توسعه مهارت های دیجیتال معلمان مورد بحث قرار گرفته است. در پایان، پیشنهادهایی برای پیاده سازی موثر و مسئولانه این فناوری در نظام آموزشی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تدریس مجازی ، یادگیری دانش آموزان ، سیستم های آموزشی تطبیقی ، شخصی سازی آموزش