تحلیل نقش برنامه های آموزش مهارت های زندگی در ارتقای تاب آوری دانش آموزان

مهارت های زندگی و تاب آوری دو مفهوم کلیدی هستند که در سال های اخیر اهمیت بسیاری در حوزه آموزش و تربیت دانش آموزان پیدا کرده اند. مهارت های زندگی شامل مجموعه ای از توانایی های روانی-اجتماعی است که به افراد کمک می کند تا با چالش های روزمره زندگی مواجه شوند و تاب آوری به عنوان توانایی مقابله با سختی ها و بازگشت به حالت تعادل پس از بحران تعریف می شود. این مقاله با هدف بررسی نقش برنامه های آموزش مهارت های زندگی در تقویت تاب آوری دانش آموزان تدوین شده است. روش تحقیق به صورت تحلیلی – مروری بوده و با استفاده از تحلیل منابع علمی و تجربیات آموزشی، به تبیین ارتباط بین این دو مفهوم پرداخته است. یافته ها نشان می دهند که برنامه های آموزش مهارت های زندگی، از طریق تقویت خودآگاهی، همدلی، حل مسئله، تفکر خلاق و مدیریت استرس، توانایی تاب آوری دانش آموزان را به طور قابل توجهی افزایش می دهند. علاوه بر این، این برنامه ها با ارتقای سلامت روانی، کاهش رفتارهای پرخطر و پیشگیری از افت تحصیلی، بستر مناسبی برای رشد روانی و اجتماعی دانش آموزان فراهم می کنند. با این حال، چالش هایی نظیر آموزش سطحی، ناآمادگی معلمان، کمبود منابع بومی سازی شده و نبود نظام ارزیابی دقیق، مانع از اجرای موثر این برنامه ها می شود. برای رفع این محدودیت ها، پیشنهاد می شود دوره های تخصصی برای معلمان برگزار شود، محتوای آموزشی بومی سازی شود، آموزش مهارت های زندگی با دروس رسمی تلفیق شود و ارزیابی مستمر از تاثیر این برنامه ها انجام گیرد. در نهایت، تقویت تاب آوری از طریق آموزش مهارت های زندگی نه تنها به سلامت روانی دانش آموزان کمک می کند، بلکه زمینه ساز رشد پایدار جامعه خواهد بود.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، تاب آوری ، دانش آموزان ، آموزش ، سلامت روان