تاثیر روش های ارزشیابی توصیفی بر بهبود نگرش تحصیلی و کاهش اضطراب امتحان

هدف این پژوهش، بررسی تحلیلی و تبیین کارکردهای روش های ارزشیابی توصیفی در ساماندهی و ارتقاء دو عامل کلیدی در فرایند یادگیری، یعنی نگرش تحصیلی دانش آموزان و مدیریت اضطراب امتحان آنان، بود. روش پژوهش، از نوع تحلیلی-توصیفی با تمرکز بر مبانی نظری و روان شناختی نظام های ارزشیابی کیفی است. در طول این تحلیل، ابتدا مبانی مفهومی ارزشیابی توصیفی و نقش آن در تحول پارادایم آموزش از سنجش تجمعی به تکوینی مورد واکاوی قرار گرفت. در بخش محوری، تاثیر این روش بر تقویت خودکارآمدی و اسناددهی درونی دانش آموزان تحلیل شد؛ این امر با جایگزینی بازخورد سازنده به جای نمره، موجب تغییر تمرکز از محصول به فرایند شده و در نتیجه، نگرش تحصیلی را از ماهیتی بیرونی (کسب نمره) به ماهیتی درونی (میل به رشد و شایستگی) تبدیل می کند. علاوه بر این، نتایج تحلیل نشان داد که ارزشیابی توصیفی نقش بسزایی در کاهش اضطراب امتحان ایفا می کند. این رویکرد با توزیع فشار قضاوت در طول دوره آموزشی و حذف ماهیت تهدیدآمیز آزمون های نهایی، به طور موثر بر کاهش مولفه نگرانی شناختی اضطراب متمرکز است. شفافیت بازخوردها و مشخص شدن گام های بعدی، ابهام را از بین برده و به دانش آموز احساس کنترل می بخشد، که این خود مستقیما منجر به تعدیل تنش و اضطراب می شود.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، نگرش تحصیلی ، اضطراب امتحان ، خودکارآمدی ، بازخورد سازنده و خودتنظیمی