بازآفرینی کلاس ادبیات فارسی؛ از آموزش سنتی تا یادگیری معنادار در متوسطه اول

کلاس ادبیات فارسی در دوره متوسطه اول، یکی از مهم ترین بسترهای پرورش زبان، اندیشه و هویت فرهنگی دانش آموزان به شمار می آید. با این حال، تداوم شیوه های سنتی تدریس، از جمله تاکید بر انتقال یک سویه محتوا، حفظ محوری و توجه محدود به تجربه زیسته یادگیرندگان، موجب کاهش انگیزه و سطح درک دانش آموزان از متن های ادبی شده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی، به بازآفرینی کلاس ادبیات فارسی می پردازد و تلاش می کند مسیر گذار از آموزش سنتی به یادگیری معنادار را در سطح متوسطه اول تبیین کند. در این چارچوب، نقش معلم به عنوان هدایت گر و تسهیل گر یادگیری، اهمیت تعامل، گفت وگو و تفسیر جمعی متن، و ضرورت پیوند ادبیات با زندگی روزمره دانش آموزان مورد توجه قرار می گیرد. مقاله با اتکا به پیشینه پژوهشی داخلی و خارجی و بررسی دیدگاه های نوین آموزشی، نشان می دهد که تحول در روش های تدریس ادبیات فارسی، بدون گسست از اهداف برنامه درسی، می تواند به درک عمیق تر مفاهیم ادبی، تقویت تفکر انتقادی و افزایش مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند یادگیری بینجامد. در نهایت، پژوهش حاضر بر این نکته تاکید دارد که بازآفرینی کلاس ادبیات فارسی بیش از هر چیز مستلزم تغییر نگرش به آموزش و بازتعریف جایگاه دانش آموز در فرایند یاددهی–یادگیری است.

کلیدواژه ها:

آموزش ادبیات فارسی ، یادگیری معنادار ، آموزش سنتی ، متوسطه اول ، روش های نوین تدریس ، تعامل کلاسی