از آموزش سنتی تا یادگیری عمیق: تجربه ای نو در تدریس عربی و تعلیمات دینی در متوسطه اول

تحولات آموزشی سال های اخیر، ضرورت بازنگری در شیوه های تدریس دروس هویتی و مفهومی همچون عربی و تعلیمات دینی را بیش از پیش آشکار ساخته است. آموزش سنتی مبتنی بر انتقال مستقیم محتوا و تاکید بر حفظیات، در بسیاری از موارد نتوانسته است زمینه درگیری ذهنی، فهم عمیق و ارتباط معنادار دانش آموزان متوسطه اول با مفاهیم این دروس را فراهم آورد. در مقابل، رویکرد یادگیری عمیق با تمرکز بر معنا، تفکر، مشارکت فعال و پیوند دانش با تجربه های زیسته فراگیران، افق تازه ای را پیش روی فرآیند یاددهی–یادگیری گشوده است.این مقاله با رویکردی توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تجربه های آموزشی، به بررسی گذار از آموزش سنتی به یادگیری عمیق در تدریس عربی و تعلیمات دینی در دوره متوسطه اول می پردازد. در این مسیر، ضمن تبیین ویژگی ها و محدودیت های آموزش سنتی، ظرفیت های رویکردهای نوین تدریس در ایجاد فهم معنادار، تقویت تفکر انتقادی و افزایش انگیزه یادگیری مورد توجه قرار گرفته است. تمرکز مقاله بر نقش معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری، اهمیت تعامل کلاسی، توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان و بهره گیری از روش های فعال در تدریس این دو درس است.نتایج تحلیل ها نشان می دهد که حرکت آگاهانه از شیوه های سنتی به سمت یادگیری عمیق، می تواند نگرش دانش آموزان نسبت به عربی و تعلیمات دینی را دگرگون کرده و این دروس را از سطح محفوظات به سطح فهم، تامل و درونی سازی مفاهیم ارتقا دهد. این مقاله می کوشد با ارائه نگاهی واقع بینانه و کاربردی، زمینه ای برای تامل بیشتر معلمان و برنامه ریزان آموزشی در بازطراحی شیوه های تدریس این دروس فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش سنتی ، یادگیری عمیق ، تدریس عربی ، تعلیمات دینی ، متوسطه اول