رویکردهای نوین تدریس و نقش آن ها در شکل گیری یادگیری معنادار در متوسطه اول

تحولات گسترده در نظام های آموزشی معاصر، ضرورت بازنگری در شیوه های سنتی تدریس و حرکت به سوی رویکردهای نوین آموزشی را بیش از پیش آشکار ساخته است. یادگیری معنادار به عنوان یکی از اهداف بنیادین آموزش، زمانی تحقق می یابد که فراگیر بتواند دانش جدید را با ساختارهای شناختی پیشین خود پیوند داده و آن را در موقعیت های متنوع به کار گیرد. در این میان، رویکردهای نوین تدریس با تاکید بر مشارکت فعال دانش آموز، تفکر انتقادی، تعامل، و یادگیری عمیق، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری این نوع یادگیری ایفا می کنند.مقاله حاضر با رویکردی علمی–ترویجی و به روش توصیفی–تحلیلی، به بررسی مفهومی رویکردهای نوین تدریس و تبیین نقش آن ها در شکل گیری یادگیری معنادار در دوره متوسطه اول می پردازد. داده های پژوهش از طریق مطالعه و تحلیل منابع معتبر فارسی و انگلیسی در حوزه تعلیم و تربیت گردآوری شده است. نتایج این بررسی نشان می دهد که به کارگیری آگاهانه و هدفمند رویکردهای نوین تدریس، زمینه ساز ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری، افزایش انگیزش تحصیلی و تعمیق فهم مفاهیم در میان دانش آموزان متوسطه اول است.در پایان، بر لزوم توانمندسازی معلمان و فراهم سازی بسترهای آموزشی مناسب برای تحقق یادگیری معنادار تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

رویکردهای نوین تدریس ، یادگیری معنادار ، آموزش متوسطه اول ، یاددهی–یادگیری