بررسی رابطه بین فرسودگی شغلی و عملکرد حرفه ای معلمان

فرسودگی شغلی به عنوان یک پدیده روان شناختی ناشی از استرس مزمن محیط کار، یکی از چالش های جدی در نظام های آموزشی محسوب می شود که می تواند پیامدهای مخربی بر سلامت روان منابع انسانی و کیفیت فرآیند آموزش داشته باشد. این سندرم که با ویژگی های خستگی هیجانی، مسخ شخصیت و کاهش موفقیت شخصی شناخته می شود، توانایی معلمان را برای تعامل موثر با دانش آموزان و انجام وظایف تربیتی تحت الشعاع قرار می دهد. درک عمیق رابطه میان این پدیده و عملکرد حرفه ای معلمان، برای حفظ سرمایه انسانی و تضمین کیفیت آموزشی ضروری است و نیازمند واکاوی دقیق مکانیزم های روانی و سازمانی دخیل در این فرآیند است. پژوهش های نظری نشان می دهند که فرسودگی شغلی تنها یک تجربه فردی نیست، بلکه بازتابی از تعاملات پیچیده میان ویژگی های شخصیتی معلم و ساختارهای سازمانی مدرسه است. عواملی نظیر فشار کاری بیش از حد، عدم حمایت سازمانی، تعارض نقش ها و محیط کاری سمی، در شکل گیری و تشدید فرسودگی نقش اساسی دارند. این عوامل منجر به کاهش انگیزه، بی تفاوتی عاطفی و در نهایت افت عملکرد حرفه ای می شوند که می تواند خود را در کاهش کیفیت تدریس، ضعف در مدیریت کلاس و کاهش تعاملات سازنده با همکاران نشان دهد. این مقاله با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی مفاهیم فرسودگی شغلی و عملکرد حرفه ای و تبیین روابط علی و مفهومی میان آن ها می پردازد. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که رابطه ای معنادار و منفی میان فرسودگی شغلی و عملکرد حرفه ای معلمان وجود دارد؛ به این معنا که با افزایش شدت فرسودگی، کیفیت عملکرد معلم به شدت کاهش می یابد. این مطالعه تاکید دارد که برای ارتقای عملکرد حرفه ای، سیاست گذاران آموزشی باید با اتخاذ رویکردهای پیشگیرانه و مداخله گر، به بهبود شرایط کاری و حمایت روانی از معلمان بپردازند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، عملکرد حرفه ای ، معلمان ، سلامت سازمانی ، مدیریت آموزشی