آموزش مهارت های اجتماعی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان

انگیزه تحصیلی به عنوان موتور محرکه یادگیری و پیشرفت تحصیلی، همواره یکی از اصلی ترین دغدغه های نظام های آموزشی بوده است. در دهه های اخیر، توجه پژوهشگران از صرفا تمرکز بر عوامل شناختی مانند هوش و استعداد، به سمت بررسی نقش عوامل غیرشناختی، به ویژه مهارت های اجتماعی تغییر یافته است. مهارت های اجتماعی شامل مجموعه ای از توانایی های رفتاری، شناختی و عاطفی است که به فرد امکان می دهد تا تعاملات سازنده، موثر و مثبت با دیگران برقرار کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی رابطه مفهومی و نظری میان آموزش مهارت های اجتماعی و ارتقای انگیزه تحصیلی دانش آموزان می پردازد. در این پژوهش، با تکیه بر نظریه های روان شناسی تربیتی و توسعه اجتماعی، مکانیسم هایی که از طریق آن ها مهارت های اجتماعی بر انگیزه تاثیر می گذارند، مورد واکاوی قرار می گیرد. تحلیل ها نشان می دهد که آموزش مهارت های اجتماعی با تامین نیازهای روان شناختی (مانند نیاز به پیوند و تعلق)، بهبود روابط معلم-دانش آموز، کاهش تنش های رفتاری و افزایش خودکارآمدی اجتماعی، بستری مساعد برای شکوفایی انگیزه درونی و تعهد تحصیلی فراهم می کند. این مهارت ها به دانش آموزان کمک می کنند تا محیط مدرسه را به عنوان فضایی امن، حمایتی و معنادار تجربه کنند. نتایج این مطالعه نظری حاکی از آن است که آموزش مهارت های اجتماعی نه تنها به بهبود سازگاری اجتماعی دانش آموزان منجر می شود، بلکه تاثیر مستقیم و غیرمستقیم بر عملکرد تحصیلی و انگیزه آن ها دارد. این مقاله استدلال می کند که غفلت از آموزش این مهارت ها در برنامه های درسی، می تواند یکی از ریشه های افت انگیزه و ترک تحصیل باشد. در نهایت، چارچوبی برای درک اهمیت ادغام آموزش مهارت های اجتماعی در برنامه های درسی رسمی جهت ارتقای انگیزه تحصیلی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های اجتماعی ، انگیزه تحصیلی ، سازگاری مدرسه ، روابط بین فردی ، یادگیری اجتماعی.