معماری نوین یادگیری مشارکتی در فضاهای واقعی و مجازی مبتنی بر واقعیت افزوده

گسترش فناوری های نوین آموزشی، به ویژه واقعیت افزوده، فرصت های تازه ای برای بازطراحی فرآیندهای یاددهی–یادگیری و ارتقای تعاملات آموزشی فراهم کرده است. یادگیری مشارکتی به عنوان یکی از رویکردهای اثربخش آموزشی، نیازمند محیط هایی پویا و تعاملی است که بتوانند همکاری، تبادل دانش و ساخت مشترک معنا را تسهیل کنند. در این راستا، پژوهش حاضر با هدف تبیین معماری نوین یادگیری مشارکتی در فضاهای واقعی و مجازی مبتنی بر واقعیت افزوده انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و از طریق بررسی ادبیات پژوهش، تحلیل مدل های موجود و واکاوی مولفه های کلیدی محیط های یادگیری ترکیبی صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که معماری یادگیری مشارکتی مبتنی بر واقعیت افزوده از ابعادی همچون طراحی تعاملات اجتماعی، یکپارچگی محیط های فیزیکی و دیجیتال، نقش تسهیل گر معلم و مشارکت فعال یادگیرندگان تشکیل می شود. همچنین، استفاده هدفمند از واقعیت افزوده می تواند موجب افزایش انگیزش، درک مفهومی عمیق تر و بهبود کیفیت همکاری میان یادگیرندگان شود. نتایج این پژوهش می تواند به عنوان چارچوبی راهبردی برای طراحان آموزشی، معلمان و سیاست گذاران آموزشی در جهت توسعه محیط های یادگیری مشارکتی نوین مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، واقعیت افزوده ، آموزش ترکیبی ، محیط های یادگیری واقعی و مجازی