تاثیر فناوری های نوین در تحول نظام آموزشی

تحول دیجیتال در دو دهه اخیر، نظام های آموزشی را با دگرگونی عمیقی مواجه کرده و فناوری های نوین را به یکی از ارکان اصلی بهبود کیفیت یاددهی–یادگیری تبدیل نموده است. یکی از برجسته ترین دستاوردهای فناوری در عرصه آموزش، امکان تحقق یادگیری فردمحور و شخصی سازی فرآیند آموزشی است. پلتفرم های یادگیری آنلاین، سامانه های مدیریت یادگیری و نرم افزارهای هوشمند آموزشی، این ظرفیت را ایجاد کرده اند که محتوا، سرعت و سطح آموزش متناسب با نیازها، توانایی ها و سبک های یادگیری هر دانش آموز تنظیم شود (اسدی، ۱۴۰۲). چنین رویکردی، که در چارچوب یادگیری فعال و مشارکتی معنا می یابد، زمینه را برای درک عمیق تر مفاهیم، تقویت مهارت های تفکر نقادانه و ارتقای توانایی حل مسئله فراهم می سازد. در این فضا، دانش آموز از یک دریافت کننده منفعل اطلاعات، به یادگیرنده ای کاوشگر، مسئول و درگیر در ساخت دانش تبدیل می شود. همچنین فناوری های دیجیتال، امکان یادگیری شخصی سازی شده و دسترسی گسترده به منابع آموزشی را فراهم کرده و به ارتقای عدالت آموزشی کمک می کنند. نتایج حاکی از آن است که هوش مصنوعی و سامانه های هوشمند آموزشی، نقش موثری در تحلیل عملکرد یادگیرندگان و پشتیبانی از تصمیم گیری آموزشی معلمان دارند و در عین حال، آموزش های آنلاین و منابع دیجیتال، توسعه حرفه ای معلمان را تسهیل می نمایند. با وجود این مزایا، چالش هایی همچون شکاف دیجیتال، کمبود زیرساخت های فناورانه، نابرابری در دسترسی به ابزارهای دیجیتال و محدودیت مهارت های فناوری در معلمان، از موانع اصلی تحول دیجیتال مدارس محسوب می شوند. بنابراین، موفقیت در بهره گیری از فناوری های نوین مستلزم برنامه ریزی جامع، سرمایه گذاری زیرساختی، آموزش مستمر معلمان و فرهنگ سازی آموزشی است. در مجموع، پژوهش حاضر نشان می دهد استفاده هدفمند و نظام مند از فناوری های نوین می تواند زمینه ساز یادگیری فعال، تعاملی و فردمحور شده و مسیر تحول پایدار نظام آموزشی را هموار سازد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، تحول نظام آموزشی ، یادگیری دیجیتال ، هوش مصنوعی