یادگیری تجربی و آموزش از طریق شکست

در نظام های آموزشی سنتی، شکست اغلب به عنوان پایان راه و نشانه ای از عدم صلاحیت تلقی می شود، در حالی که در رویکردهای نوین ساختن گرایی، شکست بخش جدایی ناپذیر از چرخه یادگیری تجربی است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه هم افزا میان «یادگیری تجربی» (Experiential Learning) و «آموزش از طریق شکست» (Learning through Failure) است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی از نوع مروری کتابخانه ای است که با جستجو در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی (SID, Magiran) و خارجی (Google Scholar, ScienceDirect) انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری تجربی بر اساس مدل «کالب»، زمانی به اوج اثربخشی می رسد که فرصت «تامل بر شکست» برای فراگیر فراهم شود. نتایج حاکی از آن است که ایجاد «ایمنی روانی» در محیط آموزشی و تفکیک میان «شکست های قابل پیشگیری» و «شکست های هوشمندانه»، دو رکن اساسی در تبدیل تهدید شکست به فرصت یادگیری هستند. این مقاله در نهایت راهکارهای کاربردی جهت پیاده سازی این رویکرد در برنامه های درسی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری تجربی ، آموزش از طریق شکست ، دیوید کالب ، ایمنی روانی ، روش های نوین تدریس