اثربخشی روش های تعاملی (گفت وگومحور) در تدریس کلاس دینی و عربی در مقطع متوسطه

پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان اثربخشی روش های تدریس تعاملی و گفت وگومحور در ارتقای سطح یادگیری و درک مفاهیم دروس دینی و زبان عربی در دانش آموزان مقطع متوسطه شهرستان سقز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شده است. رویکرد این پژوهش بر پایه مبانی اصیل دینی و آموزه های قرآنی استوار است و بدون ورود به اختلافات مذهبی یا فرقه ای، بر جنبه های مشترک و توحیدی تمرکز دارد. در این مطالعه، با تاکید بر آیات قرآن کریم که به تفکر، تدبر و گفت وگوی نیکو (مجادله بالتی هی احسن) دعوت می کنند، الگوهای تدریس سنتی با روش های مشارکتی مقایسه شده اند. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان مدارس شهرستان سقز بوده و داده ها با استفاده از ابزارهای استاندارد سنجش پیشرفت تحصیلی و پرسشنامه های محقق ساخته گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری روش های تعاملی در کلاس های درس، نه تنها در تثبیت مفاهیم دینی و قواعد زبان عربی تاثیر چشمگیری دارد، بلکه با ایجاد فضایی پویا و گفت وگومحور، مهارت های تفکر انتقادی، سواد قرآنی و ارتباط اجتماعی دانش آموزان را نیز ارتقا می دهد. نتایج حاصله بیانگر آن است که تدریس مبتنی بر مشارکت و گفت وگو، با روح تعلیمات آسمانی و سیره انبیا سازگارتر بوده و می تواند به عنوان راهکاری کارآمد برای بهبود کیفیت آموزش در مدارس مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روش های تعاملی ، تدریس گفت وگومحور ، آموزش دینی ، زبان عربی ، مقطع متوسطه ، سقز ، مبانی قرآنی