مدرسه به مثابه یک سیستم پویا: تحلیل روابط خانوادگی و انتقال آسیب ها به محیط آموزشی.

این مقاله با اتخاذ رویکردی سیستمیک و پویا، مدرسه را نه به عنوان نهادی منزوی و خودکفا، بلکه به مثابه یک سیستم باز و پیچیده تحلیل می کند که در تعاملی مداوم و دوسویه با سیستم خانواده قرار دارد. بر این اساس، استدلال اصلی مقاله بر این مبناست که مرزهای مدرسه و خانواده به صورتی نفوذپذیر بوده و جریان بی وقفه ای از هیجانات، الگوهای ارتباطی، باورها و حتی آسیب های روان اجتماعی میان این دو سیستم در گردش است. مقاله به واکاوی این مسئله حیاتی می پردازد که چگونه نابسامانی ها، تعارضات و ضعف های موجود در سیستم خانواده—از جمله خشونت خانگی، غفلت عاطفی، اختلافات شدید زناشویی، فقر یا اعتیاد—می تواند به صورت مستقیم یا غیرمستقیم، از طریق دانش آموز به عنوان «حامل رابطه»، به محیط آموزشی انتقال یابد و در قالب چالش های رفتاری، هیجانی و تحصیلی نمود پیدا کند. در این مدل، دانش آموز صرفا یک فرد مشکل دار نیست، بلکه پیام رسان و گاه بازتاب دهنده ی آشفتگی در سیستم بزرگ تری است که به آن تعلق دارد. این پژوهش با بررسی مکانیسم های انتقال—از طریق نقش های رفتاری آموخته شده، اضطراب انتقال یافته، نقص در مهارت های تنظیم هیجان و کاهش ظرفیت شناختی—تلاش می کند تا تصویری جامع از علل ریشه ای بسیاری از مسائل مدرسه ارائه دهد. در ادامه، چالش های رویکرد سیستمیک، از جمله وسوسه انگ زنی به خانواده، بار مضاعف بر معلمان و فقدان پروتکل های ارتباطی موثر بررسی شده و راهکارهایی مبتنی بر ایجاد «ائتلاف حمایتی» میان خانه و مدرسه، آموزش معلمان به عنوان مشاهده گران سیستم محور و استقرار مداخلات خانواده نگر در مدرسه ارائه می گردد. نتیجه گیری نهایی تاکید دارد که فهم مدرسه به عنوان یک سیستم پویا، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای اتخاذ مداخلات اثربخش و پیشگیرانه ای است که به جای درمان نشانه در دانش آموز، به ترمیم و تقویت سیستم های حمایتی پیرامون او می پردازد.

کلیدواژه ها:

مدرسه به مثابه سیستم پویا ، روابط خانوادگی ، انتقال آسیب بین سیستمی ، نظریه سیستم های خانواده ، هم توسعه ای خانواده و مدرسه ، مرزهای نفوذپذیر ، مداخلات خانواده محور ، ائتلاف حمایتی ، آسیب های روان اجتماعی ، اکولوژی توسعه