بررسی برنامه های ارتقای هوش هیجانی دیجیتال و نقد نادیده گرفتن تفاوت های فردی و فرهنگی در بسته های آماده

پیشرفت فناوری های دیجیتال و نفوذ آن در زندگی روزمره، منجر به ظهور برنامه های نوینی برای ارتقای هوش هیجانی شده است که وعده بهبود مهارت های خودآگاهی، همدلی و تنظیم هیجان را به کاربران می دهند. هدف اصلی این مقاله، بررسی ماهیت و کارکرد این برنامه های دیجیتال و نقد انتقادی رویکرد آن ها در نادیده گرفتن تفاوت های فردی و فرهنگی در بسته های آماده آموزشی است. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و به شیوه مروری و کتابخانه ای انجام شده است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که اگرچه این برنامه ها از نظر دسترسی پذیری و استفاده از تکنیک های تعاملی مانند گیمیفیکیشن مزایایی دارند، اما با چالش های ساختاری عمیقی روبرو هستند. مهم ترین این چالش ها، رویکرد یکسان ساز است که تفاوت های شخصیتی، سبک های یادگیری و شرایط خاص روان شناختی کاربران را نادیده می گیرد. همچنین، بررسی ها حاکی از آن است که اغلب این ابزارها بر اساس پیش فرض های فرهنگی غربی طراحی شده اند و با ارزش های جمع گرا و بومی جوامعی مانند ایران که ریشه در فرهنگ اسلامی-ایرانی دارند، همخوانی ندارند. این عدم تطابق فرهنگی می تواند باعث تعارض در هویت کاربران و کاهش اثربخشی مداخلات شود.در واقع، برنامه های ارتقای هوش هیجانی دیجیتال فعلی، به دلیل فقدان انعطاف پذیری لازم برای پاسخگویی به نیازهای منحصر به فرد افراد و بومی نبودن محتوای آموزشی، نمی توانند جایگزین مناسبی برای تعاملات انسانی و مشاوره فرهنگ محور باشند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی دیجیتال ، تفاوت های فردی ، بومی سازی فرهنگی ، برنامه های آماده ، سلامت روان