بررسی برنامه های پیشگیری از قلدری در مدارس و نقد ناکارآمدی روش های توبیخی و تنبیهی در اصلاح رفتار پرخاشگرانه

قلدری در مدارس به عنوان یکی از چالش های پیچیده و فراگیر در نظام های آموزشی، امنیت روانی و جسمی دانش آموزان را به مخاطره انداخته و محیط یادگیری را تهدید می کند. هدف اصلی این مقاله، بررسی برنامه های پیشگیری از قلدری و نقد انتقادی ناکارآمدی روش های متداول توبیخی و تنبیهی در اصلاح رفتارهای پرخاشگرانه است. روش تحقیق در این مطالعه به شیوه مروری و کتابخانه ای انجام شده و با گردآوری و تحلیل داده ها از منابع معتبر علمی، اسناد آموزشی و مقالات پژوهشی، به واکاوی ابعاد مختلف موضوع پرداخته است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که روش های تنبیهی به دلیل تمرکز بر سرکوب رفتار و نادیده گرفتن ریشه های روانشناختی، با شکست مواجه می شوند و در مقابل، برنامه های پیشگیرانه ای که بر آموزش مهارت های زندگی، تقویت همدلی، حل مسئله و ایجاد فرهنگ گفتگو استوار هستند، اثربخشی بسیار بالایی دارند. این برنامه ها با درگیر کردن تمامی ذی نفعان آموزشی (معلمان، دانش آموزان و والدین) و تغییر فرهنگ مدرسه از یک فضای قهری به یک محیط حمایتی، موجب کاهش معنادار نرخ خشونت و افزایش خودکنترلی دانش آموزان می شوند. همچنین نتایج حاکی از آن است که گذار از رویکردهای تنبیهی به رویکردهای تربیتی و اصلاحی، یک ضرورت اجتناب ناپذیر برای تربیت نسل سالم است و نیازمند تغییر پارادایم در نگرش به انضباط مدرسه و هم افزایی میان نهاد خانواده و سیستم آموزشی می باشد.

کلیدواژه ها:

قلدری در مدارس ، پیشگیری از قلدری ، روش های تنبیهی ، مهارت های اجتماعی ، تربیت اصلاحی ، مدیریت کلاس درس