بررسی نقش والدین در نظارت بر تحصیل فرزندان نوجوان و نقد روش های سنتی و استبدادی در تربیت فرزند در دوران بلوغ

دوران نوجوانی به عنوان یکی از حساس ترین مراحل رشد، نیازمند نوعی نظارت و همراهی ویژه از سوی والدین در امر تحصیل است. این مقاله با هدف بررسی نقش والدین در نظارت بر تحصیل فرزندان نوجوان و نقد روش های سنتی و استبدادی در تربیت، به شیوه مروری و کتابخانه ای انجام شده است. بدین منظور، با مطالعه و تحلیل منابع معتبر علمی، کتاب های روانشناسی تربیتی و مقالات پژوهشی، داده های مربوط به سبک های فرزندپروری و تاثیر آن ها بر عملکرد تحصیلی گردآوری شد. یافته های به دست آمده نشان می دهد که سبک فرزندپروری مقتدرانه که بر پایه محبت، گفتگو و نظارت منطقی استوار است، بیشترین تاثیر مثبت را بر موفقیت تحصیلی و سلامت روان نوجوانان دارد. در مقابل، روش های سنتی و استبدادی که مبتنی بر کنترل افراطی، تحقیر و عدم احترام به استقلال فکری فرزند هستند، نه تنها انگیزه یادگیری را از بین می برند، بلکه زمینه ساز افت تحصیلی، کاهش اعتماد به نفس و بروز تعارضات خانوادگی می شوند. همچنین، نتایج حاصله حاکی از آن است که گذار از رویکردهای آمرانه به نظارت مشارکتی و هوشمند، یک ضرورت اجتناب ناپذیر است. والدین با ایجاد فضای گفتگو، احترام به حریم خصوصی و پذیرش نقش مشاورانه، می توانند مسئولیت پذیری و انگیزه درونی را در فرزندان خود تقویت کنند.

کلیدواژه ها:

نظارت والدین ، تحصیل نوجوانان ، روش های سنتی ، تربیت استبدادی ، سبک فرزندپروری مقتدرانه ، مشارکت خانوادگی