بررسی تاثیر آموزش مجازی بر سواد نقشه خوانی دانش آموزان و نقد ضعف در انتقال مهارت های کاربردی در محیط های واقعی

گذار نظام های آموزشی به سمت فناوری های دیجیتال، تاثیرات عمیقی بر آموزش مفاهیم مکانی و به ویژه سواد نقشه خوانی داشته است. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر آموزش مجازی بر ارتقای سواد نقشه خوانی دانش آموزان و نقد انتقادی چالش های انتقال این مهارت ها به محیط های واقعی، به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. داده های حاصل از مرور نظام مند ادبیات و تحلیل یافته های تجربی نشان می دهد که اگرچه ابزارهای آموزش مجازی و سیستم های اطلاعات جغرافیایی (GIS) با ارائه قابلیت های تعاملی، چندلایه ای و پویا، در تقویت مولفه های شناختی، بصری و سرعت یادگیری نمادها نقش موثری ایفا کرده و بار شناختی فراگیران را کاهش می دهند، اما در پرورش مهارت های کاربردی و شهود مکانی با محدودیت های جدی روبرو هستند. یافته ها حاکی از وجود شکاف انتقال میان محیط های شبیه سازی شده و دنیای فیزیکی است؛ به طوری که وابستگی به ابزارهای دیجیتال، ساده سازی بیش از حد داده ها در نرم افزارها و فقدان بازخوردهای حسی-لمسی، مانع از درک عمیق مقیاس و توانایی ناوبری مستقل در شرایط واقعی و پر از عدم قطعیت می شود. همچنین، نتایج این مطالعه تاکید می کند که آموزش مجازی به تنهایی کافی نبوده و رویکرد صرفا تکنولوژیک می تواند منجر به تولید دانش آموزانی با مهارت های صوری اما ناتوانی در عملکرد میدانی شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، سواد نقشه خوانی ، مهارت های کاربردی ، انتقال یادگیری ، سیستم های اطلاعات جغرافیایی ، آموزش ترکیبی