چگونه توانستم با به کارگیری حمایت آموزشی فردمحور و کاهش اضطراب کلاسی، زمینه حضور موثر و یادگیری پایدار دانش آموز پایه اول دارای لکنت زبان دانش آموز را فراهم کنم؟

این اقدام پژوهی با هدف شناسایی، تحلیل و بهبود وضعیت حضور آموزشی و یادگیری دانش آموز پایه اول ابتدایی دارای لکنت شدید زبان دانش آموزدر آموزشگاه شهید علمدار هاشمی استان فارس، در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ انجام شد. مسئله اصلی پژوهش، بروز اضطراب کلاسی، امتناع از پاسخ گویی شفاهی، گریه های مکرر، اجتناب از مشارکت کلاسی و کاهش تمرکز و یادگیری دانش آموز بود که به تدریج منجر به افت عملکرد آموزشی و ناپایداری حضور او در کلاس شده بود. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و در چارچوب اقدام پژوهی معلم محور، طی مراحل تشخیص مسئله، گردآوری داده ها، تحلیل وضعیت موجود، طراحی و اجرای راهکارهای آموزشی و ارزشیابی نتایج انجام شد. داده ها از طریق مشاهده مستقیم، مصاحبه با مدیر، مشاور و والدین، و بررسی اسناد ارزشیابی توصیفی جمع آوری گردید. بر اساس تحلیل شواهد، راهکارهایی نظیر حمایت آموزشی فردمحور، ایجاد فضای امن گفتاری، حذف اجبار پاسخ گویی شفاهی، استفاده از پاسخ های غیرکلامی، اصلاح شیوه پرسش گری معلم و تقویت مثبت توصیفی طراحی و به صورت تدریجی اجرا شد. نتایج حاصل از مقایسه شواهد پیش و پس از مداخله نشان داد که میزان اضطراب کلاسی و واکنش های هیجانی دانش آموز به طور معناداری کاهش یافته و در مقابل، حضور موثر، تمرکز، احساس امنیت روانی و مشارکت تدریجی او در فعالیت های آموزشی افزایش یافته است. بازخورد مدیر، مشاور و والدین نیز حاکی از اثربخشی مداخلات و بهبود پایدار وضعیت آموزشی دانش آموز بود. یافته های این اقدام پژوهی نشان می دهد که مداخلات ساده، هدفمند و مبتنی بر نیازهای فردی می تواند نقش موثری در بهبود یادگیری دانش آموزان دارای لکنت زبان در دوره ابتدایی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، لکنت زبان ، اضطراب کلاسی ، حمایت آموزشی فردمحور ، یادگیری پایدار