نقش آینده پژوهی در برنامه ریزی آموزشی

آینده پژوهی به عنوان رویکردی نظام مند در بررسی روندها و احتمالات آتی، نقش موثری در بهبود برنامه ریزی آموزشی دارد. این رویکرد می تواند مدیران و تصمیم گیرندگان آموزشی را در مواجهه با تغییرات سریع اجتماعی و فناوری یاری کند. اهمیت پیش بینی تحولات و تحلیل روندهای آموزشی در تضمین کیفیت یادگیری و انطباق با نیازهای جامعه مشهود است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آینده پژوهی در برنامه ریزی آموزشی انجام شده است. روش تحقیق توصیفی و از نوع مطالعه اسنادی و تحلیلی است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از سناریونویسی، تحلیل روند و روش دلفی می تواند در طراحی سیاست های آموزشی موثر باشد. همچنین، آموزش معلمان و مدیران در زمینه آینده پژوهی از عوامل کلیدی موفقیت برنامه های آموزشی است. پژوهش حاضر با مرور ادبیات و تجارب داخلی و خارجی، چارچوب مفهومی برای به کارگیری آینده پژوهی در برنامه ریزی آموزشی ارائه می دهد. نتایج تاکید می کند که تلفیق آینده پژوهی با فناوری های نوین و سیاست گذاری مبتنی بر شواهد، می تواند کیفیت و اثربخشی برنامه های آموزشی را ارتقا دهد. به کارگیری این رویکرد موجب افزایش انعطاف پذیری نظام آموزشی در مواجهه با تغییرات محیطی و نیازهای نسل های آینده می شود.

کلیدواژه ها:

آینده پژوهی ، برنامه ریزی آموزشی ، سناریونویسی ، سیاست گذاری