بررسی تاثیر آموزش جدید در مقایسه با آموزش سنتی و ارتقای فرایند یاددهی-یادگیری در کلاس درس

تحولات گسترده علمی، فناوری و اجتماعی در دهه های اخیر موجب شده است نظام های آموزشی به بازنگری جدی در شیوه های آموزش و یادگیری بپردازند. آموزش سنتی که عمدتا بر انتقال یک سویه اطلاعات، حافظه محوری و نقش منفعل یادگیرنده تاکید دارد، در بسیاری از موارد نتوانسته است پاسخگوی نیازهای متنوع و پیچیده دانش آموزان عصر حاضر باشد. در مقابل، آموزش های جدید با تمرکز بر یادگیرنده، استفاده از روش های فعال، فناوری های آموزشی و تعاملات سازنده، تلاش می کنند فرآیند یاددهی–یادگیری را عمیق تر، معنادارتر و اثربخش تر سازند. این مقاله با هدف بررسی تاثیر آموزش های جدید در مقایسه با آموزش سنتی و نقش آن ها در ارتقای فرآیند یاددهی–یادگیری در کلاس درس تدوین شده است. در این پژوهش، آموزش جدید به عنوان رویکردی پویا و انعطاف پذیر معرفی می شود که با تقویت تفکر انتقادی، خلاقیت، مشارکت فعال و انگیزش یادگیری، کیفیت یادگیری را بهبود می بخشد. نتایج حاصل از بررسی منابع علمی نشان می دهد که آموزش های نوین در مقایسه با روش های سنتی، تاثیر قابل توجهی بر افزایش انگیزش تحصیلی، یادگیری پایدار و بهبود تعاملات آموزشی دارند.

کلیدواژه ها:

آموزش جدید ، آموزش سنتی ، فرآیند یاددهی–یادگیری