بررسی ارتباط بین روش های تعامل معلم و انگیزه درونی دانش آموزان

تحقیق حاضر به بررسی نقش محوری شیوه های تعاملی معلمان در شکل گیری و تقویت انگیزه درونی دانش آموزان می پردازد. در نظام های آموزشی مدرن، کیفیت تعاملات معلم-دانش آموز به عنوان عامل تعیین کننده ای در برانگیختن تمایل ذاتی به یادگیری شناخته می شود. بر اساس نظریه خودتعیین گری، زمانی که معلمان نیازهای اساسی روان شناختی شامل خودمختاری، شایستمندی و احساس تعلق را از طریق الگوهای ارتباطی مناسب تامین می کنند، بستر مناسبی برای رشد انگیزه درونی فراهم می گردد. مطالعات نشان می دهند شیوه های تعاملی حمایت گرانه، شامل گفتگوی دوسویه، پاسخگویی به نیازهای فردی و ارائه بازخوردهای توصیفی، به طرز معناداری باعث افزایش درگیری شناختی و عاطفی دانش آموزان با فرآیند یادگیری می شوند. در مقابل، روش های آمرانه و کنترل گرایانه که بر دستورات یکسویه و ارزیابی های تنبیه محور استوارند، اغلب به تضعیف انگیزه درونی منجر می گردند. چالش اصلی در این حوزه، تغییر نگرش معلمان از الگوهای سنتی اقتدارگرایانه به سمت ارتباطات حمایت کننده ای است که استقلال فکری و ابتکار عمل دانش آموزان را تقویت می کند. این پژوهش با ترکیب روش های کیفی و کمی به تحلیل تاثیر مولفه های مختلف تعامل آموزشی شامل سبک های ارتباطی، فنون پرسشگری و شیوه های ارزشیابی بر انواع انگیزش می پردازد. یافته های این مطالعه می تواند چارچوبی عملی برای بهبود کیفیت تعاملات آموزشی و ایجاد محیط های یادگیری تحریک کننده انگیزه درونی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

انگیزه درونی ، تعامل معلم-دانش آموز ، نظریه خودتعیین گری ، سبک های ارتباطی ، خودمختاری تحصیلی