بررسی ارتباط بین معماری فضای کلاس و میزان اختلالات رفتاری فراگیران

معماری فضای کلاس درس به عنوان یکی از عوامل موثر بر رفتارهای آموزشی و اجتماعی فراگیران شناخته می شود که می تواند نقش تعیین کننده ای در بروز یا پیشگیری از اختلالات رفتاری داشته باشد. این پژوهش با عنوان «بررسی ارتباط بین معماری فضای کلاس و میزان اختلالات رفتاری فراگیران» به تحلیل تاثیر مولفه های معماری از قبیل ابعاد فیزیکی فضا، نور طبیعی، آکوستیک، تهویه و چیدمان مبلمان بر شیوع رفتارهای نابهنجار تحصیلی می پردازد. اهمیت این مطالعه از آنجا ناشی می شود که علی رغم تاثیر انکارناپذیر عوامل محیطی بر عملکرد شناختی و عاطفی دانش آموزان، نظام های آموزشی کمتر به اصول معماری در طراحی فضاهای یادگیری توجه داشته اند. مساله اصلی این تحقیق شناسایی روابط معنادار بین ویژگی های معماری کلاس درس و انواع اختلالات رفتاری از قبیل بیش فعالی، پرخاشگری، اختلال توجه و رفتارهای اجتنابی است. تحقیقات نشان می دهد فضاهای آموزشی تنگ، نامنظم، کم نور و با تهویه نامناسب می توانند منجر به افزایش سطح استرس و کاهش خودکنترلی در فراگیران شوند، حال آنکه طراحی هوشمندانه فضای آموزشی مبتنی بر اصول ارگونومی و روان شناسی محیطی می تواند تاثیر مثبتی بر ثبات رفتاری دانش آموزان داشته باشد. این پژوهش با رویکردی ترکیبی و با تحلیل نمونه های واقعی از کلاس های درس، در پی ارائه الگوهای بهینه معماری آموزشی است که ضمن کاهش اختلالات رفتاری، زمینه را برای یادگیری موثر فراهم آورد. یافته های این تحقیق می تواند مبنای علمی مناسبی برای معماران آموزشی، مدیران مدارس و سیاست گذاران نظام تعلیم و تربیت در طراحی فضاهای یادگیری باشد.

کلیدواژه ها:

معماری فضای کلاس ، اختلالات رفتاری ، طراحی آموزشی ، روان شناسی محیطی ، یادگیری موثر