تحلیل نقش فعالیت های مشارکتی در توسعه مهارت های بین فردی دانش آموزان

در عصر حاضر که مهارت های اجتماعی و ارتباطی به یکی از ارکان اساسی موفقیت در زندگی شخصی و شغلی تبدیل شده اند، نظام های آموزشی موظفند زمینه های لازم برای پرورش این توانمندی ها را فراهم آورند. یکی از کارآمدترین راهبردهای توسعه ی مهارت های بین فردی در محیط های آموزشی، به کارگیری فعالیت های مشارکتی و گروه محور است که با ایجاد فضای تعاملی و گفت وگو، فرصت های ارزشمندی برای تمرین مهارت های ارتباطی، حل تعارض، همدلی و کار گروهی ایجاد می کند. مطالعات نشان می دهند که این گونه فعالیت ها نه تنها موجب تقویت اعتمادبه نفس و خودکارآمدی دانش آموزان می شود، بلکه درک متقابل و توانایی همکاری با دیگران را نیز به طور معناداری ارتقا می بخشد. با این وجود، علی رغم تایید اثربخشی این روش در پژوهش های متعدد، بسیاری از مدارس هنوز بر شیوه های سنتی و معلم محور تاکید دارند که فرصت های تعامل سازنده را برای دانش آموزان محدود می کند. به ویژه در نظام آموزشی ایران که اولویت اصلی بر پیشرفت تحصیلی فردی قرار دارد، توجه ناکافی به این گونه فعالیت ها باعث شده است دانش آموزان با ضعف های چشمگیری در مهارت های اجتماعی و توانایی کار گروهی مواجه باشند. از سوی دیگر، نبود برنامه ریزی مدون برای اجرای موثر فعالیت های مشارکتی و همچنین عدم آگاهی برخی معلمان از اصول علمی طراحی این گونه فعالیت ها، موانع جدی بر سر راه تحقق این هدف محسوب می شوند. این پژوهش با درک این کمبودها، بر آن است تا با تحلیل نقش و جایگاه فعالیت های مشارکتی در توسعه ی مهارت های بین فردی، راهکارهای عملی برای بهره گیری موثر از این روش در محیط های آموزشی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

فعالیت های مشارکتی ، مهارت های بین فردی ، آموزش تعاملی ، توسعه ی اجتماعی ، محیط یادگیری.