بررسی تاثیر تعامل معلم-والدین در کاهش اضطراب اجتماعی دانش آموزان کم رو

کم رویی و اضطراب اجتماعی در دانش آموزان از جمله مشکلاتی است که می تواند تاثیرات منفی قابل توجهی بر عملکرد تحصیلی، روابط اجتماعی و سلامت روان آن ها داشته باشد. در این میان، تعامل سازنده و مستمر بین معلمان و والدین به عنوان عاملی کلیدی در کاهش نشانه های اضطراب اجتماعی و بهبود عملکرد دانش آموزان کم رو شناخته شده است. پژوهش های متعدد نشان می دهد دانش آموزانی که با چالش کم رویی و اضطراب اجتماعی مواجه هستند، غالبا از مشارکت فعال در فعالیت های کلاسی اجتناب می کنند و در ایجاد روابط مثبت با همسالانشان دچار مشکل می شوند. بررسی ها حاکی از آن است که همکاری نظام مند معلمان و والدین می تواند با ایجاد محیطی حمایتی و کاهش عوامل استرس زا به این دانش آموزان کمک کند تدریجا بر کم رویی خود غلبه کنند. روش های مختلفی مانند برگزاری جلسات منظم معلمان و والدین، طراحی برنامه های مداخله ای مشترک و استفاده از ابزارهای ارتباطی دیجیتال می توانند به بهبود این تعامل کمک کنند. در این رابطه، نقش معلمان در شناخت به موقع نشانه های اضطراب و هماهنگی با والدین برای اتخاذ راهکارهای عملی بسیار حائز اهمیت است. مطالعات موردی در چندین مدرسه نشان داده است که دانش آموزانی که تحت حمایت این برنامه های مشترک قرار گرفته اند، پیشرفت چشمگیری در کاهش اضطراب و افزایش اعتماد به نفس از خود نشان داده اند. به طور خاص، پژوهش های انجام شده در مدرسه ای در تهران نشان داد که پس از اجرای یک برنامه ۶ ماهه ارتباط مستمر معلمان و والدین، سطح اضطراب اجتماعی در دانش آموزان کم رو به طور میانگین ۴۰ درصد کاهش یافته است. این یافته ها بیانگر این است که می توان با برنامه ریزی صحیح و تعامل هدفمند بین خانه و مدرسه، به دانش آموزان کم رو کمک کرد تا از انزوای اجتماعی خارج شوند و عملکرد بهتری در محیط های آموزشی داشته باشند.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم-والدین ، اضطراب اجتماعی ، دانش آموزان کم رو ، همکاری خانه و مدرسه ، حمایت روان شناختی