ارزیابی استراتژی های کلاس داری برای پرورش انگیزش درونی در فراگیران

در نظام های آموزشی امروزی، پرورش انگیزش درونی که به معنای تمایل ذاتی و خودانگیخته فراگیران برای یادگیری است، به یکی از دغدغه های اصلی مربیان و معلمان تبدیل شده است. برخلاف انگیزش بیرونی که مبتنی بر عوامل خارجی مانند پاداش یا اجبار است، انگیزش درونی از طریق علاقه مندی، حس کنجکاوی و رضایت درونی تقویت می شود و نقش بسزایی در پایداری و عمق یادگیری دارد. این پژوهش با هدف بررسی استراتژی های موثر کلاس داری که می توانند به پرورش این نوع انگیزش در محیط های آموزشی منجر شوند، طراحی شده است. از جمله مهم ترین راهبردهای موردبحث می توان به ایجاد فضای کلاسی مشارکتی، ارائه تکالیف معنادار و چالش برانگیز، تقویت حس خودکارآمدی در دانش آموزان، استفاده از روش های آموزش مبتنی بر کشف و همچنین ارائه بازخوردهای توصیفی و حمایتی اشاره کرد. با این حال، چالش های عمده ای در این مسیر وجود دارد؛ از جمله محدودیت های زمانی معلمان، حجم بالای مطالب درسی، ناهمگونی سطح انگیزشی دانش آموزان و کمبود منابع آموزشی مناسب. این مقاله با مرور نظام مند پژوهش های تجربی و نظریه های مرتبط، به تحلیل کارآمدی هر یک از این استراتژی ها و شرایط بهینه برای پیاده سازی آنها می پردازد. نتایج این ارزیابی می تواند چارچوبی عملیاتی برای معلمان فراهم کند تا با به کارگیری ترکیبی از این راهبردها، فضایی پویا و انگیزه بخش در کلاس های درس ایجاد کنند.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، استراتژی های کلاس داری ، یادگیری خودتعیین گر ، محیط های یادگیری مشارکتی ، بازخورد حمایتی