بررسی ارتباط بین تعاملات کلاسی و پیشرفت مهارت های ارتباطی در محیط آموزشی

در محیط های آموزشی امروز، توسعه مهارت های ارتباطی به یکی از ارکان اساسی یادگیری تبدیل شده است که نقش تعیین کننده ای در موفقیت تحصیلی و حرفه ای فراگیران ایفا می کند. مطالعات متعدد نشان می دهد که تعاملات کلاسی به عنوان بستری پویا، تاثیر مستقیمی بر ارتقای قابلیت هایی مانند بیان شفاهی، گوش دادن فعال، تفکر انتقادی و گفت وگوی موثر دارد. با این وجود، نظام آموزشی ایران همچنان با چالش های جدی در زمینه کیفیت تعاملات آموزشی مواجه است؛ به گونه ای که ساختار غالب کلاس های درس بر مدل های سنتی و معلم محور استوار است که فرصت های مشارکت فعال دانش آموزان را مهیا نمی سازد. این مسئله زمانی نگران کننده تر می شود که مشاهده می کنیم آموزش مهارت های ارتباطی به صورت نظام مند در برنامه درسی گنجانده نشده و ارزشیابی آموزشی نیز عمدتا بر محفوظات شناختی تمرکز دارد. در عصر حاضر که مهارت های نرم به یکی از مولفه های کلیدی توانمندسازی افراد تبدیل شده، این نقصان آموزشی می تواند آثار نامطلوبی بر آینده شغلی و اجتماعی دانش آموزان داشته باشد. از سوی دیگر، کمبود راهبردهای عملی برای تسهیل تعاملات سازنده در کلاس و ناآشنایی برخی معلمان با تکنیک های نوین تعامل محور از موانع عمده در این مسیر محسوب می شوند. این پژوهش با هدف تبیین رابطه علمی بین شیوه های تعاملی در کلاس درس و رشد مهارت های ارتباطی دانش آموزان انجام شده و در پی ارائه راهکارهای عملی برای بهبود این فرآیند است.

کلیدواژه ها:

تعاملات کلاسی ، مهارت های ارتباطی ، محیط آموزشی ، یادگیری تعاملی ، پیشرفت تحصیلی.