تحلیل نقش هوش مصنوعی به عنوان ابزاری برای کاهش فرسودگی شغلی و افزایش اثربخشی آموزشی

در سال های اخیر، فرسودگی شغلی معلمان به عنوان یکی از چالش های عمده نظام های آموزشی مطرح بوده و تاثیرات منفی بر کیفیت تدریس و یادگیری دانش آموزان داشته است. این پژوهش به تحلیل نقش هوش مصنوعی به عنوان ابزاری راهبردی در کاهش فرسودگی شغلی معلمان و افزایش اثربخشی آموزشی می پردازد. اهمیت این مطالعه از آنجا ناشی می شود که فشارهای کاری فزاینده، حجم زیاد تکالیف اداری و نیاز به پاسخگویی به تفاوت های فردی دانش آموزان، موجب استهلاک روانی و جسمی معلمان شده است. هوش مصنوعی با قابلیت های منحصر به فرد خود در پردازش داده ها، شخصی سازی آموزش و خودکارسازی وظایف تکراری، می تواند به عنوان راهکاری نوین در حمایت از معلمان عمل کند. این تحقیق در پی پاسخ به این پرسش اساسی است که چگونه می توان از فناوری های هوش مصنوعی برای کاهش فشارهای روانی معلمان و همزمان، ارتقای کیفیت تدریس استفاده بهینه کرد؟ مسئله اصلی این پژوهش بررسی این موضوع است که علی رغم پیشرفت های فناورانه، بسیاری از معلمان هنوز از امکانات هوش مصنوعی برای کاهش بار کاری خود استفاده نمی کنند. از جمله موانع اصلی می توان به ناآشنایی با قابلیت های این فناوری، مقاومت در برابر تغییر و نبود زیرساخت های مناسب اشاره کرد. مطالعه حاضر با تحلیل تجربیات موفق جهانی و شناسایی راهکارهای عملی، درصدد است نشان دهد که هوش مصنوعی چگونه می تواند در سه حوزه کاهش حجم کارهای اداری، تسهیل برنامه ریزی درسی و ارائه بازخورد هوشمند به دانش آموزان موثر واقع شود. نتایج این تحقیق می تواند به سیاست گذاران آموزشی در طراحی برنامه های توانمندسازی معلمان و پیاده سازی فناوری های هوشمند در محیط های آموزشی کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، فرسودگی شغلی ، اثربخشی آموزشی ، کیفیت تدریس ، معلمان