بسترهای سازمانی موثر بر رشد خودکارآمدی و کیفیت تدریس معلمان

در نظام های آموزشی امروزی، خودکارآمدی معلمان به عنوان عاملی کلیدی در تضمین کیفیت تدریس و یادگیری شناخته می شود. این پژوهش به بررسی بسترهای سازمانی موثر بر رشد خودکارآمدی و کیفیت تدریس معلمان می پردازد. اهمیت این مطالعه از آنجا ناشی می شود که محیط سازمانی مدرسه می تواند به عنوان محرک یا مانعی در راه توسعه حرفه ای معلمان عمل کند. مساله اصلی این است که علی رغم تاثیر آشکار خودکارآمدی معلمان بر عملکرد آموزشی، بسترهای سازمانی لازم برای پرورش این ویژگی در بسیاری از مدارس نادیده گرفته شده است. این تحقیق با تمرکز بر عوامل سازمانی همچون حمایت مدیریتی، فرهنگ مشارکتی، فرصت های یادگیری حرفه ای و منابع آموزشی، در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه می توان محیطی سازمانی فراهم کرد که حامی رشد مستمر خودکارآمدی معلمان باشد. یافته های این مطالعه می تواند به مدیران آموزشی در بازطراحی ساختارهای سازمانی مدارس کمک کند تا از یک سو بستر مناسبی برای ارتقای خودکارآمدی معلمان فراهم شود و از سوی دیگر کیفیت تدریس و یادگیری در کلاس های درس بهبود یابد. تلفیق مناسب بین عوامل فردی و سازمانی می تواند منجر به ایجاد چرخه ای مثبت در نظام آموزشی شود که در آن معلمان توانمند، محیط یادگیری موثرتری ایجاد می کنند.

کلیدواژه ها:

بسترهای سازمانی ، خودکارآمدی معلمان ، کیفیت تدریس ، محیط یادگیری ، توسعه حرفه ای.