تحولات پارادایمی در نظام های تربیتی: چشم انداز مدارس مبتنی بر داده

تحولات سریع فناورانه در عصر حاضر، نظام های تربیتی را با چالش ها و فرصت های بی سابقهای مواجه ساخته است که ضرورت بازنگری در پارادایم های سنتی آموزش را آشکار می نماید. ظهور مدارس مبتنی بر داده به عنوان الگوی نوین تربیتی، نه تنها روش های یاددهی-یادگیری، بلکه ماهیت و کارکردهای نظام آموزش را به صورت بنیادین دگرگون نموده است. این تحول پارادایمی از یکسو با استقبال گسترده نظام های آموزشی پیشرو مواجه شده و از سوی دیگر پرسش های جدی در خصوص پیامدهای تربیتی، فرهنگی و اجتماعی آن مطرح گردیده است. اهمیت این موضوع از آن جهت است که نظام تربیتی به عنوان یکی از ارکان اساسی شکل دهی به سرمایه های انسانی و فرهنگی جامعه، نقشی بی بدیل در توسعه پایدار ایفا می کند. مساله اصلی این پژوهش حول این محور است که چگونه می توان در رویارویی با چالش های نوظهور تربیتی ناشی از داده محوری، چارچوبی جامع و متوازن برای ارتقای کیفیت آموزشی و هم زمان حفظ ارزش های تربیتی اصیل طراحی نمود. این پژوهش با تمرکز بر ویژگی های پارادایم جدید تربیتی مبتنی بر داده، در پی بررسی پیامدهای این تحول در چهار حوزه اصلی شامل یادگیری شخصی سازی شده، ارزش یابی پویا، روابط انسانی در محیط های یادگیری و توزیع عادلانه فرصت های آموزشی است. ضرورت پرداختن به این موضوع از آنجا ناشی می شود که تحولات آینده نظام های تربیتی نیازمند نگاهی همه جانبه نگر است که هم از ظرفیت های فناوری های نوین آموزشی بهره گیرد و هم به ابعاد انسانی و اخلاقی تربیت توجه کند. این مقاله با هدف ترسیم چشم انداز مدارس آینده، می کوشد با تحلیل تاثیرات داده محوری بر ساختارها و کارکردهای نظام تربیتی، چارچوبی مفهومی برای هدایت این تحولات ارائه نماید.

کلیدواژه ها:

تحول پارادایمی ، نظام های تربیتی ، مدارس داده محور ، یادگیری هوشمند ، عدالت آموزشی.