نقش کارهای تیمی کلاسی در تقویت مهارت های کلامی و تعاملی یادگیرندگان

در سال های اخیر، با تغییر رویکردهای آموزشی از الگوهای معلم محور به یادگیرنده محور، توجه به روش هایی که تعامل، مشارکت فعال و رشد مهارت های ارتباطی را تقویت می کنند، به طور چشمگیری افزایش یافته است. یکی از مهم ترین این روش ها، به کارگیری کارهای تیمی کلاسی است که به عنوان بستری پویا برای یادگیری اجتماعی، تبادل ایده ها و تمرین واقعی زبان و تعامل شناخته می شود. مهارت های کلامی و تعاملی، به ویژه در نظام های آموزشی نوین، نه تنها پیش نیاز موفقیت تحصیلی، بلکه عاملی تعیین کننده در موفقیت حرفه ای و اجتماعی یادگیرندگان محسوب می شوند. یادگیرندگانی که قادرند افکار خود را به صورت شفاف بیان کنند، به سخنان دیگران گوش دهند، بازخورد موثر ارائه دهند و در موقعیت های گروهی به درستی تعامل داشته باشند، از آمادگی بیشتری برای مواجهه با چالش های پیچیده دنیای امروز برخوردارند. با این حال، شواهد آموزشی نشان می دهد که بسیاری از محیط های کلاسی همچنان فرصت های محدودی برای تمرین عملی این مهارت ها فراهم می کنند و تمرکز اصلی بر انتقال یک سویه محتوا باقی مانده است. این مسئله به ویژه در مورد یادگیرندگانی که دچار اضطراب کلامی، کم رویی یا ضعف در مهارت های اجتماعی هستند، نمود بیشتری دارد و می تواند منجر به کاهش مشارکت، افت انگیزه و یادگیری سطحی شود. در چنین شرایطی، کارهای تیمی کلاسی می توانند با ایجاد فضایی حمایتی و مشارکتی، زمینه را برای گفت وگو، حل مسئله مشترک و یادگیری همیارانه فراهم سازند و به طور غیرمستقیم مهارت های کلامی و تعاملی یادگیرندگان را تقویت کنند. با وجود تاکید نظری بر مزایای کار تیمی، هنوز در بسیاری از برنامه های درسی، نحوه طراحی، اجرا و ارزیابی این فعالیت ها به صورت نظام مند مورد توجه قرار نگرفته و شواهد تجربی کافی درباره میزان و چگونگی تاثیر آن ها بر مهارت های ارتباطی یادگیرندگان وجود ندارد. ازاین رو، بیان مسئله اصلی این پژوهش بر ضرورت بررسی نقش کارهای تیمی کلاسی در تقویت مهارت های کلامی و تعاملی یادگیرندگان متمرکز است تا بتوان با ارائه شواهد علمی، به بهبود کیفیت فرایند یاددهی یادگیری و طراحی موثرتر فعالیت های آموزشی کمک کرد.

کلیدواژه ها:

کارهای تیمی کلاسی ، مهارت های کلامی ، مهارت های تعاملی ، یادگیرندگان ، یادگیری مشارکتی