کاربست راهبردهای تربیتی در پرورش هوش هیجانی: مطالعه ای بر نقش مربیان پرورشی مدارس

هوش هیجانی به عنوان یکی از مولفه های بنیادین در شکل گیری موفقیت فردی، تحصیلی و اجتماعی، نقشی کلیدی در رشد همه جانبه دانش آموزان ایفا می کند. این توانایی که شامل خودآگاهی، خودتنظیمی، انگیزش درونی، همدلی و مهارت های ارتباطی است، نه تنها بر عملکرد تحصیلی، بلکه بر بهداشت روان و کیفیت روابط بین فردی تاثیرگذار است. پژوهش حاضر با تمرکز بر نقش مربیان تربیتی، به تحلیل و ارائه راهبردهای عملی برای تقویت مولفه های هوش هیجانی در محیط آموزشی می پردازد. در این راستا، روش های آموزشی متنوعی همچون فعالیت های گروهی، نقش آفرینی، آموزش از طریق هنر، مشاوره های فردی و مشارکت خانواده ها بررسی می شود. یافته های تحقیق نشان می دهد که برنامه ریزی نظام مند و هماهنگی میان کادر آموزشی، والدین و مربیان، می تواند به رشد هوش هیجانی، افزایش تاب آوری، ارتقای مهارت های اجتماعی و در نهایت بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان منجر شود. بنابراین، توجه به آموزش هوش هیجانی نه تنها ضرورتی آموزشی، بلکه سرمایه گذاری بلندمدت در تربیت نسل متعادل، خلاق و اجتماعی به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، مربیان تربیتی ، دانش آموزان ، خودآگاهی ، همدلی ، مهارت های اجتماعی