مدرسه به عنوان یک محیط یادگیرنده

در پارادایم جدید آموزش، مدرسه به عنوان یک «محیط یادگیرنده» کل نگر و پویا reconceptualization می شود که در آن، فرآیند یادگیری محدود به کلاس درس نبوده و در تمامی سطوح فضا، زمان و تعاملات جاری است. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با هدف تبیین مولفه های سازنده چنین محیطی، استدلال می کند که مدرسه یادگیرنده صرفا یک مکان فیزیکی نیست، بلکه یک اکوسیستم زنده فرهنگی-اجتماعی است که یادگیری را از طریق طراحی هدفمند فضاهای انعطاف پذیر و الهام بخش، استقرار رهبری توزیع شده و مشارکتی، ترویج فرهنگ گفت وگو، اعتماد و پژوهش محوری، و همچنین یکپارچه سازی معنادار فناوری دیجیتال تسهیل می کند. در این محیط، نقش ها بازتعریف می شوند: معلم به تسهیل گر و هم یادگیرنده تبدیل شده و دانش آموز به عنوان کنشگر و سازنده فعال دانش، مسئولیت بیشتری را در فرآیند یادگیری خود بر عهده می گیرد. پیوند ارگانیک با جامعه محلی و والدین به عنوان شرکای آموزشی، غنای این اکوسیستم را تکمیل می کند. دستاورد نهایی، پرورش یادگیرندگانی خودتنظیم، خلاق، نقاد و مجهز به مهارت های قرن بیست ویکم در بستری امن، پاسخگو و پایدار است. این مقاله در نهایت الگویی مفهومی ارائه می دهد که می تواند راهنمای سیاست گذاران و مدیران آموزشی در بازآفرینی مدارس موجود و طراحی مدارس آینده باشد.

کلیدواژه ها:

مدرسه یادگیرنده ، محیط یادگیری ، اکوسیستم آموزشی ، طراحی فضای آموزشی ، رهبری مشارکتی ، فرهنگ مدرسه.