بررسی رابطه ی کیفی بین ماهیت گفت وگوی درونی و سطح اعتمادبه نفس در دانش آموزان دوره اول متوسطه

در نظام های آموزشی معاصر، توجه به عوامل روان شناختی موثر بر عملکرد تحصیلی و رشد شخصیتی دانش آموزان اهمیت ویژه ای دارد. گفت وگوی درونی به عنوان یکی از فرآیندهای روان شناختی کلیدی، نقش مهمی در شکل دهی به ادراک خود، تصمیم گیری و رفتارهای دانش آموزان ایفا می کند و می تواند بر سطح اعتمادبه نفس و توانایی های مواجهه با چالش های تحصیلی تاثیرگذار باشد.پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ی کیفی بین ماهیت گفت وگوی درونی و سطح اعتمادبه نفس در دانش آموزان دوره اول متوسطه انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که گفت وگوی درونی مثبت و خودپشتیبان با تقویت احساس شایستگی و کنترل فردی، می تواند موجب افزایش اعتمادبه نفس، بهبود انگیزه و ارتقای توانایی های یادگیری دانش آموزان شود، در حالی که گفت وگوی درونی منفی و خودانتقادگر ممکن است با کاهش اعتمادبه نفس و افزایش اضطراب مرتبط باشد.نتایج این پژوهش نشان می دهد که توجه به ماهیت گفت وگوی درونی دانش آموزان و پرورش مکانیسم های خودگفت وگویی مثبت می تواند زمینه ساز ارتقای اعتمادبه نفس، بهبود عملکرد تحصیلی و تقویت توانایی های مواجهه با مشکلات در دوره ی اول متوسطه باشد و به عنوان یکی از عوامل موثر در توسعه سلامت روان و کیفیت آموزش مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اعتمادبه نفس ، دانش آموزان دوره اول متوسطه ، گفت وگوی درونی ، سلامت روان ، کیفیت آموزش.