تحلیل تاثیرات متقابل مبانی دینی و بیان هنری در نظام آموزشی و پرورشی

در جهان پیچیده و چندبعدی امروز، نظام های آموزشی و پرورشی در جست وجوی رویکردی یکپارچه و همه جانبه نگر هستند که بتواند به نیازهای معنوی، عاطفی، شناختی و زیبایی شناختی متربیان پاسخ گوید. در این مسیر، دو عنصر به ظاهر متمایز، اما عمیقا مرتبط، یعنی «مبانی دینی» و «بیان هنری»، قابلیت بی بدیلی برای غنا بخشیدن به تجربه یادگیری و پرورش انسان هایی متعادل و چندبعدی دارند. مبانی دینی، که ریشه در ارزش ها، اخلاقیات و جهان بینی یک فرهنگ دارد، چارچوبی معنابخش و جهت دهنده برای زندگی فردی و اجتماعی فراهم می آورد. از سوی دیگر، بیان هنری، به عنوان زبان جهانی احساس، تخیل و ادراک، ابزاری قدرتمند برای تجسم، درک و انتقال مفاهیم انتزاعی و عمیق است. با این حال، در عمل شاهد نوعی شکاف یا تفکیک میان این دو حوزه در بسیاری از نظام های آموزشی هستیم؛ گاه آموزش دینی به شکل متون خشک و حفظیات انتزاعی ارائه می شود که با زندگی روزمره و عواطف دانش آموز ارتباط برقرار نمی کند، و گاه آموزش هنر، فاقد عمق مفهومی و پیوند با ارزش های بنیادین جامعه تلقی می گردد. مسئله محوری این پژوهش، تحلیل تاثیرات متقابل و سازنده این دو حوزه بر یکدیگر در بستر نظام آموزشی و پرورشی است. این رویکرد یکپارچه نه تنها می تواند به رشد همه جانبه شخصیت دانش آموز شامل بعد معنوی، اخلاقی، عاطفی و زیبایی شناختی بینجامد، بلکه می تواند جامعه ای را پرورش دهد که در آن اخلاق و زیبایی، حقیقت و خلاقیت، در تعاملی سازنده و پویا قرار دارند. بنابراین، واکاوی نظری و ارائه الگوهای عملی برای تحقق این تلفیق، ضرورتی انکارناپذیر برای برنامه ریزان درسی، معلمان و مربیان پرورشی است.

کلیدواژه ها:

مبانی دینی ، بیان هنری ، تعلیم و تربیت یکپارچه ، زیبایی شناسی تربیتی ، معنویت در آموزش