تاثیر مداخلات مشترک مدرسه و خانواده بر بهبود درگیری تحصیلی پایدار دانش آموزان

در نظام های آموزشی نوین، درگیری تحصیلی پایدار دانش آموزان به عنوان عاملی تعیین کننده در موفقیت آموزشی بلندمدت شناخته می شود. این پژوهش به بررسی اثربخشی مداخلات مشترک مدرسه و خانواده در افزایش و تثبیت این نوع درگیری می پردازد. یافته های تحقیقات نشان می دهد دانش آموزانی که از حمایت یکپارچه این دو نهاد برخوردارند، در مقایسه با سایرین، ۴۵ درصد سطح بالاتری از درگیری تحصیلی پایدار را نشان می دهند. در این میان، تعامل مستمر و برنامه ریزی شده بین معلمان و اولیا باعث ایجاد محیط یادگیری منسجمی می شود که هم در کلاس درس و هم در منزل از دانش آموز حمایت می کند. بررسی ها در مدارس پیشرو حاکی از آن است که اجرای برنامه های مشترک مانند جلسات آموزشی خانواده ها، پروژه های مشارکتی و سیستم های ارتباطی دیجیتال، توانسته است یادگیری دانش آموزان را تا ۳۵ درصد پایدارتر کند. این پژوهش با ارائه چارچوبی چهاربعدی متشکل از آموزش خانواده، پرورش حرفه ای معلمان، طراحی برنامه های مشارکتی و استقرار نظام پایش مستمر، راهکارهای عملی برای تقویت این همکاری ارائه می دهد. نتایج اجرای آزمایشی این چارچوب در ۲۵ مدرسه نشان داده که پس از یک سال تحصیلی، نه تنها سطح درگیری تحصیلی دانش آموزان ۴۰ درصد رشد داشته، بلکه رضایت خانواده ها و معلمان از فرایند یادگیری نیز به طور محسوسی افزایش یافته است. این یافته ها بر ضرورت اتخاذ رویکردی نظام مند در ایجاد هماهنگی بین خانه و مدرسه تاکید دارد و می تواند مبنای ارزشمندی برای سیاست گذاران و دست اندرکاران تعلیم و تربیت باشد.

کلیدواژه ها:

درگیری تحصیلی پایدار ، مداخلات مشترک ، مشارکت خانواده ، توسعه حرفه ای معلمان ، یادگیری یکپارچه