تبیین نقش آفرینش هنری و باورهای دینی در تربیت اخلاقی و زیباشناختی فراگیران

در مسیر پرورش انسان تمام ساحتی و متعادل، نظام های آموزشی معاصر با چالش بنیادین یک بعدی نگری و غلبه رویکردهای کمی و ابزاری بر فرآیند تعلیم و تربیت مواجه هستند؛ جایی که تربیت غالبا به انتقال اطلاعات و مهارت های فنی تقلیل یافته و ابعاد عمیق وجودی انسان، مانند حس زیبایی طلبی و نیاز به معناجویی، اغلب مغفول می ماند. این در حالی است که تربیت حقیقی، فرآیندی است که باید همزمان عقل، احساس، اخلاق و روح انسان را خطاب قرار دهد. در این میان، دو منبع غنی و تاثیرگذار، یعنی «باورهای دینی» و «آفرینش هنری»، ظرفیت بی بدیلی برای غنابخشی و تعمیق فرآیند تربیت دارند. باورهای دینی، با ارائه چارچوبی جامع از ارزش ها، بایدونبایدهای اخلاقی و تفسیری معنوی از جهان، نقشه ای برای سلوک اخلاقی و معنوی در اختیار فرد قرار می دهند. از سوی دیگر، آفرینش هنری، به مثابه زبان مستقیم دل و تخیل، توانایی منحصر به فردی در برانگیختن عواطف، پرورش ذوق و تجسم مفاهیم انتزاعی دارد. هنر می تواند حقایق دینی و اخلاقی را به زیبایی و با تاثیر عاطفی قوی عرضه کند و دینداری نیز می تواند به زیبایی شناسی، عمق و تعهد اخلاقی ببخشد. بنابراین، واکاوی نظری این رابطه و ارائه راهبردهای عملی برای تلفیق آن در برنامه های درسی و فعالیت های پرورشی، نه تنها به غنای ساحت های تربیتی می انجامد، بلکه گامی ضروری در برابر کاهش تاثیرپذیری اخلاقی و فقر تجربیات زیباشناختی در محیط های آموزشی امروز است.

کلیدواژه ها:

آفرینش هنری ، باورهای دینی ، تربیت اخلاقی ، تربیت زیباشناختی ، پرورش همه ساحتی