بررسی اثربخشی روش های گفت وگو محور در پیشرفت مهارت های شنیداری و بیانی

در نظام های آموزشی معاصر، تقویت مهارت های زبانی از جمله توانایی های شنیداری و بیانی به عنوان یکی از ارکان اساسی یادگیری مطرح می شود. روش های گفت وگو محور با تاکید بر تعاملات زنده و مبتنی بر ارتباط، فرصت های ارزشمندی برای رشد این مهارت ها فراهم می آورند. پژوهش ها نشان می دهند که این روش های آموزشی می توانند موجب بهبود درک مطلب، تقویت تفکر انتقادی و افزایش دقت در دریافت پیام های شفاهی گردند. با این حال، علی رغم مزایای اثبات شده این رویکرد، در نظام آموزشی ایران به دلایلی همچون تکیه بر روش های سنتی، تراکم بالای کلاس ها و کمبود فرصت های تمرین عملی، به صورت محدود از این روش ها استفاده می شود. این در حالی است که مهارت های ارتباطی قوی یکی از ضروری ترین توانمندی ها در عصر حاضر محسوب می شوند و ضعف در این زمینه می تواند تاثیر منفی بر موفقیت تحصیلی و حرفه ای افراد داشته باشد. از جمله چالش های پیش رو می توان به مقاومت برخی معلمان در برابر تغییر شیوه های تدریس، نبود منابع آموزشی مناسب و عدم آشنایی کافی با تکنیک های مدرن گفت وگو اشاره کرد. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی روش های گفت وگو محور در محیط های آموزشی ایران طراحی شده است تا میزان تاثیر این روش بر بهبود مهارت های شنیداری و بیانی دانش آموزان را مورد سنجش قرار دهد. نتایج این مطالعه می تواند مبنایی برای اصلاح شیوه های تدریس و برنامه ریزی های آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

روش های گفت وگو محور ، مهارت های شنیداری ، مهارت های بیانی ، یادگیری تعاملی ، پیشرفت تحصیلی.