مشارکت والدین در فرآیند یادگیری دانش آموزان: از همکاری صوری تا مشارکت اصیل در ساختارهای آموزشی نوین

مشارکت والدین در فرآیند یادگیری دانش آموزان، به عنوان یکی از ارکان موثر در تحقق اهداف تعلیم و تربیت، نقشی تعیین کننده در ارتقای کیفیت آموزشی و موفقیت تحصیلی دارد. این مقاله با هدف تحلیل عمیق ابعاد نظری و عملی مشارکت والدین، به بررسی تاثیرات چندسطحی آن بر پیشرفت تحصیلی، رشد اجتماعی-عاطفی و شکل گیری هویت دانش آموز می پردازد. با استفاده از روش تحلیل اسنادی و مرور نظام مند پژوهش های معتبر، یافته ها نشان می دهد که مشارکت موثر والدین فراتر از حضور فیزیکی در مدرسه، شامل درگیری شناختی، عاطفی و عملی در امور آموزشی است. این مشارکت در سطوح مختلف خانه، مدرسه و جامعه، باعث تقویت خودکارآمدی دانش آموز، بهبود نگرش نسبت به مدرسه و ایجاد هماهنگی در پیام های تربیتی می شود. با این حال، چالش های متعددی از جمله شکاف فرهنگی-اجتماعی، محدودیت های زمانی والدین، ناآگاهی از شیوه های مشارکت موثر و مقاومت نظام آموزشی در برابر تغییر، مانع تحقق مشارکت بهینه شده اند. راهکارهای ارائه شده شامل توسعه برنامه های آموزش خانواده، طراحی مدل های مشارکتی منعطف، ایجاد کانال های ارتباطی دوسویه و بازتعریف نقش مدرسه به عنوان مرکز هماهنگی منابع تربیتی است. نتیجه گیری نهایی این مقاله تاکید دارد که مشارکت والدین باید به عنوان یک حق تربیتی و مسئولیت اجتماعی در چارچوبی نظام مند و همه جانبه نهادینه شود.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، فرآیند یادگیری ، موفقیت تحصیلی ، همکاری خانه و مدرسه ، سرمایه فرهنگی ، انجمن اولیا و مربیان ، جامعه پذیری آموزشی ، مدل های مشارکتی.