آموزش مبتنی بر بازی: گذار از چارچوب های نظری به طراحی عملی در کلاس درس

آموزش مبتنی بر بازی به عنوان یک رویکرد تحول آفرین در عرصه تعلیم و تربیت، پلی میان نظریه های آموزشی پیشرفته و کاربردهای عملی در محیط های یادگیری ایجاد کرده است. اهمیت این روش در توانایی آن برای غلبه بر چالش های نظام های سنتی آموزش، از جمله یکنواختی، کاهش مشارکت فراگیران و محدودیت های روش های خطی تدریس، نهفته است. امروزه با گسترش فناوری های دیجیتال و تغییر در الگوهای تعامل یادگیرندگان، ضرورت به کارگیری راهبردهای جذاب و موثری مانند بازی های آموزشی بیش ازپیش احساس می شود. این مقاله به بررسی چگونگی عبور از مبانی نظری آموزش مبتنی بر بازی به طراحی عملی و اجرای آن در کلاس درس می پردازد. مسئله اصلی این است که با وجود شواهد نظری قوی در مورد تاثیر بازی ها بر یادگیری، بسیاری از مربیان در پیاده سازی این ایده ها در محیط های واقعی با چالش هایی مانند کمبود منابع، ناآشنایی با طراحی بازی های آموزشی و ارزیابی اثربخشی آن ها مواجه اند. این پژوهش به دنبال ارائه راهکارهای عملی برای تطبیق اصول نظری با نیازهای متنوع کلاس های درسی است، به گونه ای که معلمان بتوانند با استفاده از امکانات موجود، محیط های یادگیری پویا و جذابی ایجاد کنند. نقش بازی ها در تقویت تفکر انتقادی، خلاقیت و یادگیری مشارکتی نیز از جمله محورهای کلیدی این بررسی است.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر بازی ، طراحی آموزشی ، نظریه های یادگیری ، اجرای عملی ، کلاس درس تعاملی.