مطالعه پداگوژی دیجیتال در کلاس های درس هوشمند

امروزه پداگوژی دیجیتال به عنوان راهبردی نوین در آموزش، نقش محوری در تحول کلاس های درس هوشمند ایفا می کند. این پژوهش به بررسی شیوه های بهینه ادغام فناوری با روش های تدریس و یادگیری در محیط های آموزشی هوشمند می پردازد. مطالعات تطبیقی نشان می دهد که مدارسی که از پداگوژی دیجیتال به صورت نظام مند استفاده می کنند، در مقایسه با روش های سنتی، تا ۳۵ درصد بهبود در مشارکت دانش آموزان و ۲۸ درصد افزایش در نتایج یادگیری داشته اند. یکی از چالش های اصلی، آماده سازی معلمان برای استفاده موثر از این رویکرد است، به طوری که بیش از ۵۵ درصد از معلمان نیاز به آموزش های تخصصی در این زمینه دارند. این پژوهش با بررسی ۱۵ مدرسه هوشمند و تحلیل تجربیات موفق در کشورهای پیشرو، چارچوبی پنج بعدی پیشنهاد می دهد که شامل طراحی محتوای تعاملی، روش های ارزشیابی دیجیتال، یادگیری شخصی سازی شده، آموزش معلمان و سیستم های پشتیبانی فنی است. در مدل ارائه شده، تاکید ویژه ای بر تعادل بین فناوری و اصول تربیتی شده است، چرا که یافته ها نشان می دهد سیستم هایی که صرفا بر جنبه فناورانه متمرکز بوده اند، میزان ماندگاری یادگیری را تنها ۲۰ درصد افزایش داده اند، در حالی که مدل های تلفیقی این رقم را به ۴۵ درصد رسانده اند. دستاورد مهم این تحقیق معرفی رویکردی است که در آن فناوری نه به عنوان ابزار، بلکه به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از فرآیند یادگیری در نظر گرفته می شود. یافته های این مطالعه برای معلمان در طراحی کلاس های درس پویا، برای مدیران در برنامه ریزی توسعه حرفه ای و برای سیاست گذاران در تدوین برنامه های بلندمدت تحول آموزشی حائز اهمیت است.

کلیدواژه ها:

پداگوژی دیجیتال ، کلاس درس هوشمند ، یادگیری تعاملی ، آموزش معلمان ، ادغام فناوری