برنامه ریزی محیطی کلاس درس و رابطه آن با کاهش اختلالات رفتاری فراگیران

برنامه ریزی محیطی کلاس درس به عنوان یکی از مولفه های تاثیرگذار در نظام های آموزشی معاصر، نقش بسزایی در کاهش اختلالات رفتاری فراگیران ایفا می کند. با توجه به ساعات طولانی حضور دانش آموزان در محیط های آموزشی، طراحی هوشمندانه و هدفمند فضای کلاس می تواند به شکل معناداری بر بهبود رفتارهای اجتماعی و افزایش تعاملات مثبت یادگیرندگان تاثیر بگذارد. تحقیقات نشان می دهد فضاهای آموزشی استاندارد با نورپردازی مناسب، چیدمان انعطاف پذیر، تهویه مطلوب و رنگ آمیزی هوشمند، تاثیر مستقیمی بر کاهش استرس و ناآرامی های رفتاری دانش آموزان داشته باشد. این در حالی است که بسیاری از محیط های آموزشی سنتی بدون در نظر گرفتن اصول روانشناسی محیطی طراحی شده اند که این مساله می تواند به افزایش رفتارهای نامناسب و کاهش تمرکز یادگیرندگان منجر شود. اهمیت این موضوع زمانی آشکارتر می شود که بدانیم اختلالات رفتاری نه تنها روند آموزش را مختل می کند، بلکه بر سلامت روانی کل گروه کلاسی نیز تاثیر منفی می گذارد. لذا، بررسی رابطه بین مولفه های برنامه ریزی محیطی و کاهش مشکلات رفتاری در فراگیران می تواند به ارائه الگوهای عملی برای معلمان و طراحان آموزشی بینجامد. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی درصدد است تا نقش برنامه ریزی محیطی را در ایجاد فضای آموزشی مطلوب و کاهش اختلالات رفتاری تبیین کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی محیطی ، اختلالات رفتاری ، فضای آموزشی ، روانشناسی محیطی ، مدیریت کلاس