وظایف مکمل والدین و معلمان در پرورش مهارت های خودآموزی دانش آموزان

پرورش مهارت های خودآموزی در دانش آموزان، فرآیندی مشترک است که نیازمند همکاری هدفمند والدین و معلمان به عنوان دو رکن اساسی نظام تربیتی است. والدین با ایجاد محیطی غنی از محرک های یادگیری در خانه، مانند تامین منابع آموزشی متنوع و تشویق به پرسشگری، بستری مناسب برای خودآموزی فرزندانشان فراهم می کنند. آن ها با نظارت غیرمستقیم بر فرآیند یادگیری و جلوگیری از مداخله های بی مورد، به تدریج حس مسئولیت پذیری و خوداتکایی را در کودکان تقویت می نمایند. از سوی دیگر، معلمان به عنوان راهبران آموزشی، با به کارگیری روش هایی مانند تدریس مبتنی بر کشف، طراحی تکالیف خودراهبر و ارائه بازخوردهای سازنده، دانش آموزان را به سمت یادگیری مستقل هدایت می کنند. ایجاد فضایی که در آن خطاها به عنوان بخشی طبیعی از فرآیند یادگیری تلقی شود، از وظایف کلیدی معلمان در این زمینه است. هم افزایی این دو نهاد زمانی به حداکثر اثرگذاری می رسد که والدین و مربیان با تعامل مستمر، برنامه های خود را همسو کنند و در شناسایی استعدادها و علایق فردی دانش آموزان مشارکت نمایند. برگزاری کارگاه های مشترک برای والدین و معلمان درباره شیوه های تقویت خودآموزی، همچنین استفاده از فنون ارتباطی موثر برای انتقال نظرات و پیشنهادها، می تواند این همکاری را نظام مندتر کند. نتیجه چنین تلاش مشترکی، پرورش دانش آموزانی است که نه تنها از توانایی برنامه ریزی و مدیریت فرآیند یادگیری خود برخوردارند، بلکه می توانند به صورت مادام العمر از این مهارت بهره ببرند.

کلیدواژه ها:

خودآموزی ، همکاری خانه و مدرسه ، یادگیری خودراهبر ، مسئولیت پذیری آموزشی ، توسعه مهارت های فراشناختی