نقش مشترک مربیان و خانواده در توسعه خودمدیریتی آموزشی فراگیران

در نظام های آموزشی مدرن، خودمدیریتی آموزشی به عنوان یکی از ارکان اساسی یادگیری مادام العمر شناخته می شود که نیازمند همکاری نظام مند بین دو نهاد مهم تربیتی یعنی **مربیان** و **خانواده** می باشد. این پژوهش با عنوان «نقش مشترک مربیان و خانواده در توسعه خودمدیریتی آموزشی فراگیران» به بررسی شیوه های تعامل این دو نهاد در پرورش مهارت های اساسی خودمدیریتی از جمله برنامه ریزی، نظم دهی، خودارزیابی و انگیزش درونی می پردازد. اهمیت این مطالعه از آنجا ناشی می شود که علی رغم تاکید مطالعات مختلف بر مولفه های خودمدیریتی، الگوهای عملیاتی برای هماهنگی نقش های مکمل مربیان و خانواده در این زمینه به ویژه در بافت فرهنگی ایران کمتر مورد توجه قرار گرفته است. مساله اصلی این تحقیق کشف مکانیسم های تاثیر این همکاری مشترک بر رشد خودمدیریتی آموزشی و شناسایی موانع احتمالی در مسیر این همکاری است. در شرایطی که نظام آموزشی به طور فزاینده ای به سمت یادگیری مستقل و خودراهبر حرکت می کند، نبود چارچوب مشخص برای تعامل مربیان و خانواده می تواند به شکل گیری رویه های ناهماهنگ و گاه متناقض در تربیت فراگیران بیانجامد. این پژوهش با بررسی تطبیقی شیوه های مختلف این همکاری و تحلیل نمونه های موفق، در پی ارائه مدلی بومی است که بتواند به تقویت همسویی این دو محیط تربیتی بیانجامد. یافته های این مطالعه می تواند برای سیاست گذاران آموزشی در طراحی پروتکل های ارتباطی مدرسه-خانواده، برای مربیان در تنظیم راهکارهای کلاسی و برای والدین در اتخاذ شیوه های تربیتی مناسب راهگشا باشد.

کلیدواژه ها:

خودمدیریتی آموزشی ، نقش مربیان ، مشارکت خانواده ، یادگیری خودراهبر ، مهارت های سازماندهی.