اضطراب کودکان استثنایی

اضطراب در کودکان استثنایی، به دلیل تلاقی چالش های رشد طبیعی و ویژگی های خاص اختلال زمینه ای، یک پدیده پیچیده و چندوجهی است. کودکان استثنایی، شامل طیف وسیعی از افراد با استعدادهای فوق العاده، اختلالات یادگیری خاص، اختلال طیف اوتیسم (ASD)، اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD)، و ناتوانی های جسمی و ذهنی، همواره در معرض فشارهای محیطی و درونی بیشتری قرار دارند که می تواند منجر به بروز سطوح بالای اضطراب گردد. این مقاله به بررسی ماهیت، علل، پیامدها و راهبردهای مداخله ای برای مدیریت اضطراب در این گروه آسیب پذیر می پردازد. ماهیت اضطراب در کودکان استثنایی اغلب متاثر از ناتوانی در پردازش های اجتماعی، ناکامی های تحصیلی مکرر، یا درک متفاوت از محیط پیرامون است. فهم این تفاوت ها برای طراحی مداخلات موثر حیاتی است. ضعف در مهارت های سازگاری، مشکلات ارتباطی و کمبود حمایت های محیطی، زمینه ساز تشدید علائم اضطرابی مانند اجتناب، تحریک پذیری و علائم جسمانی می گردد. این پژوهش با مروری بر ادبیات موجود، بر اهمیت تشخیص زودهنگام و رویکردهای درمانی شخصی سازی شده تاکید می کند تا کیفیت زندگی و سازگاری اجتماعی این کودکان بهبود یابد.

کلیدواژه ها:

اضطراب ، کودکان استثنایی ، مداخله روان شناختی ، اوتیسم ، نقص توجه ، سازگاری.